Ayse's World

hafta sonu ne yapsak?

2012-02-14T00:18:00.001+02:00

Borusan'ın yönetim binası Rumeli Hisarı'ndaki Perili Köşk hafta sonları Borusan Contemporary olarak ziyarete açık. Bildiğin ofisi modern sanat müzesine çevirmişler, hem de ofise dokunmadan. Masaların arasından eserleri geziyorsun. Zaten belki de en şahane manzaralı ofis kategorisinde favori olacak iş yerinde, bir de böyle müthiş şeyler olmasına söyleniyorsun. Gerçi çalışanlar ne diyordur bu işe bilmiyorum. Çünkü masalarının üzeri tamamen pırıl pırıl, adeta bir ofis mobilya mağazası görüntüsündeydi. Her hafta, hem de cuma akşamı masayı öyle toplamak zorunda olmak, etrafta tek bir kağıt parçası bile bırakmamak acaba onların modern sanat aşkını nasıl etkiliyordur?

Binanın içinde fotoğraf çekmek yasak o yüzden malesef içeriden fotoğraf yok. Ben Cumartesi günü ziyarete gittim. Kardan dolayı hayatımızın perişanlıkla geçtiği bir haftanin ardından 16 derecelik bir hafta sonuydu. Burayı güzel bir havada gezmenizi tavsiye ederim. Manzaranın tadını hakkıyla çıkarmak için.

Şu an devam eden iki sergi var. Biri Tarih Nehri, diğeri Segment #1A.

Binanın girişinde aldığı broşür Tarih Nehri ile ilgili şöyle bir şeyler söylüyordu, ben okurken pek anlamadım. "İmmensif bir yayılım" demek zorunda mıyız? Broşürü incelemek isteyenler için burda var.

Oysa ki sergi çok güzeldi. Konu su, su tüketimimiz, temiz su kaynaklarının azalması. Beş eserin de hikayesi ilginç. (Burada parantez açmalıyım. Ücretsiz rehberli turlar var. Kesinlikle saatini önceden öğrenip gidin. Broşür asla rehberin yerini tutmuyor, bilen birilerinden dinleyince sergi çok daha keyifli ve anlamlı oluyor.)
Şu fotoğrafları Borusan'ın sitesinden aldım:

İkinci sergi ise Borusan'ın kendi özel koleksiyonu. İşte bu sergi ofisin çalışma alanları arasına serpiştirilmiş. Broşür burada. Gerçekten entersan şeyler var. Gezmesi çok eğlenceli.

Yukarı katlara çıktıkça elbette manzaranın etkisiyle ilgi sanat eserlerinden manzaraya kayıyor. Kat yükseldikçe şirkette ünvanlar da yükseliyor. CEO'nun odası öyle değişikti ki parmağınızı içine yerleştirmeniz üzerine, parmak izinizi çıkaran ve bunu farklı şekillerde yansıtan bir "sanat eseri" bile vardı. Ayrıca CEO'nun mizah anlayışı da beni hayrete sürükledi. Odasının girişinde Salak, aptal, gerizekalı gibi kelimelerin ardı ardına dizilmesiyle oluşturulmuş rengarenk bir tablo var. Herkes onu oraya astırmayabilirdi!

Ve sonunda o önünden geçerken en çok dikkatimizi çeken kuleye vardık. Burada koca bir teras var. Partileri filan burada yapıyorlarmış. O gördüğümüz kulenin içi de dinlenme alanı. Dinlendirici olması için kahve tonlarında dekore edilmiş. Elbette sadece üst yönetim o dinlenme alanını kullanabiliyor. Bu aşamada rehberi dinleyen pek kimse kalmamıştı sanırım. Hepimiz etrafa, denize, yalıların bahçelerine bakıyorduk.

not: O yalıların havuzu da varmış.

Bu bina Borusan'ın mülkü değilmiş. Bir şahıstan artık kimse o, 30 yıllığına kiralanmış. Manzara çok güzeldi, sergi çok ilginçti, rehber her şeyden daha çok keyif almamızı sağladı.Kısacası tavsiye ederim. Giriş 10 lira, keyfi daha fazla.

Artık binanın önünden geçerken kuleye bakıp saçını aşağı sarkıtan Rapunzel değil, fosforlu ve rengarenk neon ışıklar altında toplantı yapan gıcık Borusan çalışanlarını düşüneceğim.

Lokanta Maya

2012-02-06T00:27:00.001+02:00

Geçtiğimiz hafta ve bu hafta sonu ne garipti. Haftanın 4 günü çılgın kar yağışı ve yolların buzlanması yüzünden iş erkenden tatil oldu. İnsan 30 yaşına da gelse (henüz 2 ay var!) işten erken çıkmak, okul zamanındaki kar tatili gibi etki yapıyor. Erken çıkıp da sokaklarda dolaşmadım elbette, zamanın çoğu eve ulaşma mücadelesiyle geçti ama eve vardıktan sonraki kısım çok güzeldi. Şirketin yaptığı bu süper kıyaklar sayesinde trafik çilesini haberlerden takip ettim. Evet, taksi bulamama kabusu katlanarak beni delirtmeye teşebbüs etti ama olsun, akşam saat 5'te evde hem de hafta içi bir günde battaniye+ sahlep + film keyfi yaptım. Hem de bunu birden fazla gün yaptım. İstanbul'da yaşayanlar diyor ki böyle kış olmamış yıllardır. Bana hoş geldin diyor olsa gerek şehir. Cuma günü iş yine erken tatil edilecek mi diye düşünürken, Cumartesi sabah evden çıkınca 12 derecelik havayla karşılaştık. Pazar günü sıcaklık 16 dereceye ulaştı. Havaların çıldırdığını ve yakında başımıza çok fena şeyler geleceğini gözlerimizle görmüş olduk. Yağmurda ve karda şaftı kayan İstanbulluları bir süreliğine Ankara'ya staja göndermek istiyorum. Nereye başvursam?

Yazacak şey çok birikti. Güzel yemekler yedim, müzelere, sergilere gittim. Biriktikçe birikti. Daha çok yazmam gerek biliyorum. Son zamanlarda gidip de ilk yazmak istediklerimden biriyle başlıyorum.

Lokanta Maya henüz kar felaketi şehri esir almadan denediğim yerlerden biri oldu. Time Out İstanbul'un 2011 Yeme İçme ödüllerinde Didem Şenol'u en iyi şef seçmesinden beri gidilecek yerler arasında sırasını bekliyordu.

Restoran hem öğlen, hem de akşam hizmet veriyor. Öğle ve akşam menüleri birbirinden farklı ve her gün değişiyor. Daha çok malzeme odaklılar. Her şeyi en iyisi neredeyse oradan getiriyorlar, hazır hiçbir şeyi mutfağa sokmuyorlar. Rezervasyon yaptırmak şart, kapıdan dönersiniz. Mekan şatafatlı değil, modern ve şık. Öyle şıkır şıkır gitmeye gerek yok, günlük kıyafetlerle de gidilebilir. Alan çok geniş değil bu yüzden biraz gürültülü olabiliyor. Sunumlar abartılı değil. Burada yemek odak noktası istemişler, bunu hemen anlıyorsunuz. New York Times'a da herkes çıkamıyor tabii.

Lokantada en basit ayrıntı üzerinde bile uzun uzun düşündükleri belli. Ağzınıza attığınız her lokmada bunu hissediyorsunuz. Hiçbir şey rastgele ya da üstünkörü değil. Hiçbir şey geçiştirilmemiş. Menüde bir arada görmeye alışık olmadığımız bildik tatlar var. Üstteki fotoğraftaki levrekli kereviz. Kerevizden bir lezzet bombası beklemek şaçma geliyor insana ama öyle değil. Öyle lezzetli ki insanın kerevize saygısı artıyor. Altta ise benim için menüde varsa kaçırılmayacak şey var: Ahtapot ızgara. İyi yapan yerde menünün kraliçesi hep ahtapot ızgara oluyor benim için. Burada da öyleydi. Tam olması gerektiği gibi, lokum kıvamında, hiç lastikleşmemiş.

Başlangıç porsiyonları biraz küçük ama ana yemekler öyle değil. Ortaya iki başlangıç ve herkes birer ana yemek alabilir. Enteresan seçimler daha çok başlangıçlar arasındaydı biz o yüzden üç başlangıç ve bir ana yemek söyleyip paylaştık. Karamelize soğan ve bademli ılık keçi peyniri üçüncü başlangıcımızdı.

Ana yemeği aslında merakımızdan söyledik. Başlangıçlar çok lezzetli ve yeterliydi ama yarattıkları etki ana yemekleri merak ettirdi. Dana şinitzel çok çok güzeldi ama başlangıçlar kadar bizi şaşırtmadı. Alışmış kudurmuştan beterdir diye bir laf var, burada onu hak ediyorum. Önerim şu olabilir, gidin yiyebildiğiniz kadar başlangıç deneyin.

Lokanta Maya beni mutlu etti. Böyle fabrikasyondan uzak, böyle yemeğe değer veren yerlerle her zaman karşılaşmıyoruz. Tadı damağımda kaldı, tavsiye ediyorum.

Kemankeş Caddesi No:34 Karaköy www.lokantamaya.com (Sitelerindeki fotoğraflar şahane. O çağlalar beni mahvetti. Çağla ne zaman çıkacak?)

Hayatın gerçek tadı

2012-01-27T17:18:00.001+02:00

"Neee bu havada Ankara'ya mı gidiyorsun? Delirdin mi sen?" sesleri arasında, karın (çok şükür ki) olağanüstü hal algısı yarattığı İstanbul ahalisinin arabalarını almamaları sayesinde 20:15 uçağına biletim varken, 17:45 uçağına binmek üzereyim. Bu adrenalin dolu günde bana bu iki buçuk saatlik kıyağı yapan Thy'ye ve mesaiyi erken bitiren sevgili sirketime cok tesekkurler. Aksam Kalbur'a gidebileceğim yuppiiii.

Biliyorum bugünkü hakkımı doldurdum gibi ama bir de rötar olmazsa çifte yuppiii.

bu aralar gördüğüm garip şeyler

2012-01-25T21:13:00.001+02:00

Sıkın kafanıza, bu dertten kurtulun. Deli misiniz kardeş? Reklamı internette gördüm, resmi bi internet sitesinden aldım. Sıkın kafanıza ne ya? Televizyonda görünce bir resim bulur muyum acaba diye google'a "sıkın kafa.." şeklinde yazarken google'ın önerdiği ilk seçenek "Sıkın kafasına" oldu. O da enteresan tabii.

İşe giderken kendi gözlerimle gördüm. Allahın manyağı. Espritüel allahın manyağı.

Fotoğraf çok kötü biliyorum ama mankenci ve suratcı hatta bir de küçük mankenci vitrini beni çok korkuttu. Küçük manken uzaylı değil mi ya?

84!

2012-01-25T00:30:00.000+02:00

Eveet zaman uçup gidiyordu ve bu sene de Oscar adayları açıklanmıştı. 26 Şubat'taki ödül törenine 1 ay kaldı. Geleneksel olarak törene 1 hafta kala civarı tahminler ailenizin blogunda olacak. Ben bu işe bir heyecanlanıyorum ki sormayın. Bana ne oluyorsa? Bu sene Oscar'lar keyifli. Güzel filmler bizi bekler. Bazı seneler oldukça balon filmler arasında geçiyor yarış. Bu seneki filmler gayet iyi. Mutlu mesut ve heyecanlı bir Oscar gecesi geçireceğiz.

Tahmin yazısında detaya gireceğiz ama şöyle bir bakarsak, elbette ki adaylıklarla ilgili en hayret verici olay "Extemely Loud and Incredibly Close"un en iyi film dalında aday olmasıydı. Efendim Jonathan Safran Foer benim canımın içidir. Filmi izlemedim, aylardır dört gözle bekliyorum ama onun kitabından uyarlama filmin o listede olması beni çok mutlu etti.

Adayların tam listesi şu şekilde:

En İyi Film
War Horse
The Artist
Moneyball
The Tree of Life
Midnight in Paris
The Help
Hugo
The Descendants
Extremely Loud and Incredibly Close

En İyi Erkek Oyuncu
Demian Bichir "A Better Life"
George Clooney "The Descendants"
Jean Dujardin "The Artist"
Gary Oldman "Tinker Tailor Soldier Spy"
Brad Pitt "Moneyball"

En İyi Kadın Oyuncu
Glenn Close "Albert Nobbs"
Viola Davis "The Help"
Rooney Mara "The Girl with the Dragon Tattoo"
Meryl Streep "The Iron Lady"
Michelle Williams "My Week with Marilyn

En İyi Yönetmen
Martin Scorsese - ''Hugo''
Wood Allen - ''Midnight in Paris''
Michel Hazanavicius – ''The Artist''
Terrence Mallick - ''The Tree of Life''
Alexander Payne ''The Descendants''

En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu
Kenneth Branagh ''My Week With Marilyn''
Jonah Hill ''Moneyball'
Nick Nolte ''Warrior''
Christopher Plummer ''Beginners''
Max von Sydow ''Extremely Loud and Incredibly Close''

En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu
Berenice Bejo ''The Artist'
Jessica Chastain ''The Help''
Melissa McCarthy ''Bridesmaids''
Janet McTeer ''Albert Nobbs''
Octavia Spencer ''The Help''

En İyi Orijinal Senaryo
Michel Hazanavicius – ''The Artist''
Annie Mumolo; Kristen Wiig ''Bridesmaids''
J.C. Chandor ''Margin Call''
Woody Allen ''Midnight in Paris''
Asgar Farhadi ''A Seperation''

En İyi Uyarlama Senaryo
Alexander Payne, Nat Faxon ve Jim Rash "The Descendants"
John Logan ''Hugo''
George Clooney; Grant Heslov ve Beau Willimon ''The Ides of March''
Steven Zaillian ve Aaron Sorkin ''Moneyball
Bridget O'Connor & Peter Straughan ''Tinker Tailor Soldier Spy''

En İyi Yabancı Film
A Separation (Iran)
In Darkness (Poland)
Monsieur Lazhar (Canada)
Footnote (Israel)
Pina (Germany)

En İyi Görüntü Yönetimi
Guillaume Schiffman ''The Artist'
Jeff Cronenweth ''The Girl the Dragon Tattoo''
Robert Richardson ''Hugo''
Emmanuel Lubezki ''The Tree of Life''
Janusz Kaminski ''War Horse'

En İyi Animasyon
A Cat in Paris
Chico & Rita
Kung Fu Panda 2
Puss in Boots
Rango

En İyi Müzik
The Artist
The Adventures of Tintin
War Horse
Hugo
Tinker Tailor Soldier Spy

En İyi Şarkı
Man or Muppet ''The Muppets''
Real in Rio ''Rio

En İyi Kurgu
The Artist
Hugo
War Horse
Moneyball
The Girl With The Dragon Tattoo

En İyi Sanat Yönetimi
The Artist
Harry Potter and the Deathly Hallows Part 2
Hugo
War Horse

En İyi Kostüm
Anonymous
The Artist
Hugo
Jane Eyre
W.E.

En İyi Makyaj
Albert Nobbs
Harry Potter and the Deathly Hallows Part 2
The Iron Lady

En İyi Görsel Efekt
Harry Potter and the Deathly Hallows Part 2
Hugo
Real Steel
Rise of the Planet of the Apes
Transformers: Dark of the Moon

En İyi Ses Kurgusu
Drive
The Girl With The Dragon Tattoo
Hugo
Transformers: Dark of the Moon
War Horse

En İyi Ses Miksajı
The Girl With The Dragon Tattoo
Hugo
Moneyball
Transformers: Dark of the Moon
War Horse

Esen kalınız. Listelerinizi yapınız. Görüşmek üzere!

Roma'da son akşam

2012-01-22T23:54:00.001+02:00

Trastevere Roma'nın rehberlerde pek bahsedilmeyen, ama Roma'ya adım atan herkesin görmesi gereken bir bölge. Nehrin diğer tarafı. Burası tarihi şehir merkezinin aksine, her metrekarenin turistle dolup taştığı değil, elbette turistlerle karşılaşabileceğiniz ama daha çok şehrin yerlilerinin takıldığı, şahane sokaklara ev sahipliği yapan semt.

Bir önceki yazıda kaldığımız yerden devam edersek, çılgınca yağan yağmurdan sırılsıklam olmuş bir halde kendimizi otel odasına attık, kıyafetlerin kuru kalan tek bir santimetrekaresi kalmamıştı. Acaba yağmur diner mi diye bir süre bekleyip, sonunda son geceyi bekleyerek geçirmemeye karar verdik. Kendimizi sokağa attık. Trastevere'ye gideceğiz. Ama nasıl? Elimizdeki ufak haritalar sadece tarihi şehir merkezini kapsıyor. Yağmur altında otobüs duraklarındaki çizelgeleri umustuzca incelerken, yanımızda yaşlı bir teyze belirip yardıma ihtiyacımız olup olmadığını sordu. Bunu gayet güzel bir İngilizce ile sorduğunu da eklemeliyim. Trastevere'ye gitmeye çalıştığımızı öğrenince "Ben de o tarafa gidiyorum, isterseniz beraber gidelim. Otobüse buradan binersiniz ama daha sonra indiğiniz yerden biraz yürüyüp aktarma yapmanız gerekli" dedi. Biz de takıldık teyzenin peşine. Birlikte otobüse bindik. Bu sırada sohbet etmeye başladık. Türk olduğumuzu duyunca "Merhaba, Nasılsınız?" diye söze girdi. Meğer kendisi Fransız bir rahibeymiş. 5 sene Efes'teki bir kilisede çalışmış. İzmir'i ne kadar çok sevdiğinden, orada edindiği Türk arkadaşlarından bahsetti. Aktarma yapmamız gereken yerde bizimle birlikte indi, yolunu uzattı ve bizi diğer otobüse bindirdi. Vatikan'da görevli olduğunu, Roma'ya birkaç sene önce bu yüzden yerleştiğini ve yaptıkları işleri anlattı. Bunları o kadar profesyonel bir şekilde, o kadar dine, Hristiyanlığa hiç değinmeden anlattı ki, sanırsınız bir dış ticaret firmasında finans müdürü. Teyze son gecemizde bizi yol arayarak geçireceğimiz asgari bir yarım saatten kurtardı, bir de böyle komik bir anımız oldu. Trastevere'ye sağ salim vardık. Dükkanlar hala açıktı, sokaklar hareketliydi.

Sepet sepet ricotta, sakın beni unutma! Böyle şirin dükkanlar var. Minicik. Kendi peynirlerini üretiyorlar, koyuyorlar vitrine. Ricotta ne güzel bir peynir. Biz de şanslı bir milletiz peynir konusunda. Yöresel peynirleri keşfettikçe bunu daha iyi anlıyorum.

Trastevere'de pek çok iyi restoran var. Sokakları milim milim gezdikten sonra esıl peşinde olduğumuz yere geldik. Freni e Frizioni. Ayse's World Roma rehberi sunar: şehrin en iyi aperitivosu! Eski bir tamirhaneyi alıp bara çevirmişler. İsim de oradan geliyor. Frenler ve Kavramalar. Sofistike isim, sofistike aperitivo, süper web sitesi. Gördüğüm en geniş açık büfe.

Lilyum'larla süslü büfede içkinin yanına atıştırmalık ne ararsanız var. Ekmeğiniz üzerine sürebileceğiniz mezeler, fesleğenli makarna, pirinç salataları, tavuk parçacıkları. Yani sanmıyorum ki dünyada başka herhangi bir yer spritz için ödediğiniz 4 euro'nun hakkını daha fazla versin. Roma'ya gidince Freni e Frizioni'ye gidilmeli, tek gece bile kalınacaksa aperitivo burada yapılmalı.

Eveeet, günlerdir yaza yaza bitiremediğim Roma hikayemizin sonuna geldik. Roma'ya hoşçakal demek zor. Giderken gözüme takılanlar da bunlar. Hava alanındaki İtalyanca Orhan Pamuk'lar. Kar ve Benim Adım Kırmızı.

Şu an evde salon sehpasını süsleyen eğlenceli çizgi roman. İtalyanca her şeye mi yakışıyor ne?

İşte bu kadar. Bir dahaki sefere kadar hoşçakal Roma!

3 günde Roma: 3ün 1i :)

2012-01-17T09:12:00.003+02:00

Pantheon şehrin göbeğinde bir mimari harikası. MÖ 27 yılında yapılmış. Bu da demek oluyor ki Pantheon 2000 küsür yıldır orada öyle duruyor, etrafında gündelik hayat akıyor. Dünyada bu kadar eski olup, bu kadar iyi korunmuş olanına çok az rastlanırmış. Raphael'in mezarı da Pantheon'da. Bu şahane kubbeye bakmaktan boynunuz tutulabiliyor.

Sokaklar, sokaklar, sokaklar. Her sokakta başka bir güzellik. Bir güzel düzensizlik. O karşıdaki kapıdan girip, orada yaşayanlarla oturasım var. Neden bu kadar merak ederim evlerin içini, orada yaşayanların hayatını bilmiyorum. Ama çocukluğumdan beri en sevdiğim oyun ışıkları yanan evlerin içine bakmak, ev halkının hayatı hakkında fikir yürütmek.

Sokak keşiflerinde sürprizlerle karşılaşmak kadar, bir noktanın izini sürmek de güzel. Roscioli fırını peşine düştüklerimden biriydi. Burada hem upuzun pizzalar hem de ev yapımı yemekler var. İtalyan usulü fast food. Roma'ya gidip arancina yemeden dönmek olur mu? Arancina şekil 1-A'da gördüğünüz şey. İçine mozzarella konmuş pirinç topu kızartmaları. Arancina kelima anlamı olarak portakal demek. Görüntüsünden dolayı bu adı almış. Evet oldukça yağlı ama kimin umrunda?

Roscioli'nin upuzun pizzaları. İstediğinizden bir dilim kestirip, ister eline al, ister o küçük kaotik fırında Romalılarla birlikte yemeğini ye.

Nehir kıyısı yürüyüşlerine devam. Bu Isola Tibertina üzerindeki hastane.Mini mini nehrin ortasına nasıl yerleştirildiğini hayal edemediğim o bina.

Turist rehberlerinin vazgeçilmezi Roma Forumu. Şehrin ortasında koskoca bir şehir. Bölge bölge nerede ne varmış belli. İçerisinde dolaşmak serbest olmasına rağmen öyle iyi korunmuş ki, Türkiye'de yaşayan birinin sinirinin bozulmaması imkansız.

Ve Kolezyum. İtalyancası daha güzel: Collosseo! Roma'nın bir diğer olmazsa olmazı orada tüm heybetiyle duruyor. Şunu da eklemek gerek: bizim seyahatimizde greve kurban gitmiş olsa da aslında Roma'da çok başarılı bir metro ağı var ve bu yerlerin tamamına çok kısa sürede ulaşmak mümkün. Kolezyum'a henüz varmışken sağanak yağmur bastırdı ve mecburen ziyareti kısa tutmak zorunda kaldık yine de büyülü. Yağmura rağmen uzun kuyruğu beklemeyi göze alırsanız içeride sizi şaşırtacak kadar gerçek bir arena bekliyor.

Bir sonraki yazı Roma yazılarının sonuncusu olacak. İzmir'de yaşamış bir rahibe ile otobüs durağında karşılaşmak, Trastevere'nin güzelliği, Roma'nın en iyi aperitivo barı. Azz sonra!

3 günde Roma: 2nin 2si

2012-01-13T00:12:00.000+02:00

Roma gerçek bir açık hava müzesi. Küçük bir sokakta Leonardo Da Vinci'nin bir eseriyle karşılaşmak mümkün. Ya da Michelangelo'nun. Ya da Ninja Kaplumbağalardan herhangi bir başkasının :) Demek istediğim şu ki, aslında Roma'dayken müzelerde zaman geçirmeye fazla ihtiyaç yok. Tüm sokaklar müze. Ama elbette gelmişken gitmeden dönülmeyecek yerler var. Vatikan ve Vatikan müzeleri gibi. O yüzden en son yazıda kaldığımız yerden devam ediyoruz. Grevdeki toplu taşımayı sevgiyle anarak Vatikan'a doğru yürüyoruz.

Vatikan'a giden yolda, Castel Sant'Angelo'yu karşı yakaya bağlayan köprüden önce böyle kesilmiş ağaçlar vardı.. Ama yazık değil mi, böyle ağaç mı kesilir? Ağaçtan geriye kalanlar küçük bir havuz görüntüsündeydi. Var mıdır bir bildikleri bunu yapanların?

Castel Sant'Angelo baya baya Independence Day türü bilim kurgularda kullanılabilecek "gerçek olamayacak kadar devasa" kategorisinde.(Bir başka örnek için bkz. Vittorio Emmanuelle II) İnsan bakakalıyor. Kendi minikliğine şaşırıyor. İtalya'da bu tarihi yapılar hayatın içine öyle güzel gömülü ki, sanki kalenin kapısından törenle imparator çıksa şaşırmayacaksın.

Vatikan kendi kendine bir ülke. Roma'nın ortasında ülke. Oldukça komik. Işıkları geçiyorsunuz, Vatikan'dasınız. Daha önce defalarca Vatikan müzesi önündeki kuyrukta 3 saat civarı beklemişliğim var. O yüzden bu sefer 50 kişilik kuyruk görsem girmeyecektim. Daha önceki Vatikan seferlerimin aksine bu sefer Vatikan Müzesi önünde değil, San Pietro'nun girişinde koskoca bir kuyruk vardı. Biz de zaten içinde pek bir numara olmayan San Pietro'ya değil müzeye girdik. Müzenin girişinde aşağıdaki şu havuz vardı. Herhalde dünyanın başka hiçbir ülkesinde turistler buldukları su birikintilerine bozuk para atmaya bu kadar meraklı değil. Tamam, ben de atıyorum! Bu süs havuzu içinde parıldayan bozuk paralarla ne kadar güzeldi.

Müze ise şöyle bir yer. Her tarafa aval aval baktıktan sonra bir süre sonra güzelliğe alışıyor ve ayaklarınızın ağrımasına odaklanıyorsunuz. Şaşır şaşır bünye kaldırmıyor tabii. Siz benim kazmalığımı bir taraf bırakın ve Vatikan Müzelerine en az 3 saat ayırın. Güzelliğiyle büyüleyen şeyleri uzun uzun inceleyin. Tavana bakarken boynunuz tutulsun :) Sistine şapeli ise ayrı bir konu. Vatikan müzelerinin fotoğraf çekilmeyen yegane bölümünde herkes elinde telefon gizli gizli fotoğraf çekmeye çalışıyor. Haliyle Hristiyanlık tarihinin bu en önemli mekanı sürekli güvenlik görevlilerinin "Silenzio!" ve "No fotooo!" sesleriyle çınlıyor.

Vatikan çıkışında ayaklarım bana imdaat diye bağırıyorlardı. Neyse ki kozmik güçler hemen imdadıma yetişti. Bu altta gördüğünüz choco fresh benim hayatımda önemli bir yere sahip. Bir flake, iki choco fresh. Bunlar bizde neden bulunmaz bilmem. İtalya'da yaşarken yazıyordum. Benim için en önemli aktivitelerden biri süpermarket gezmesiydi. Alacağım şey bir süt, bir ekmek, biraz peynir, iki domates. Bu bahaneyle 2 saat süpermarket gezerdim. Peynir reyonunda, makarna reyonunda tek tek her şeyi inceler bazı şeyleri dayanamayıp sepete atar bazılarını önce internetten araştırmaya karar verirdim. Süpermarket ziyaretlerimin değişmezi ise choco freshti. Markete girer girmez 5'li paketlerden bir taneyi sepete atıp, bir diğerini 2 saat süren serüvenim boyunca yavaş yavaş yemek benim için en büyük akşam eğlencesiydi. Vefa borcu olarak karşıma çıkan ilk markette choco fresh'i elimle koymuş gibi buldum. İçi krema dolgulu olduğu için tüketme süresi çok kısa olan choco fesh çikolata stoğumu mecburen ve üzüntüyle İstanbul'a geldiğimin ilk birkaç gününde bitirdim. Belki buraya da gelir?

Tamam Roma'da hayat daima bohem ama zaman zaman itirazlar da yükselmiyor değil. O bile estetik ama!

Yorgunluğun üstüne yemek keyfi gibisi yok. Yoksa bilirsiniz yemek içmekle hiç aram yoktur. Campo dei Fiori benim Roma'da diğer bir favori noktam. Bu meydanda Mercato isimli şirin restoranda oturup aşağıdaki ıvır zıvır tabağını yedik. Peynirlere ölürüm. Kızarmış sebze ve deniz ürünleri ise yeme de yanında yat. Şarküteri ürünlerini de bir tek burada seviyorum. Bir yılda yediğim toplam salam miktarını burada tüketmiş olabilirim. Ama prosciutto'ya salam dersek bu büyük hakaret olur.

Vatikan Müzesi mi aşağıdaki vitrin mi? Şaka yapıyorsunuz herhalde. İnsanın geri dönesi geliyor İtalya'ya. Peynirle hayat geçebilir. Bu dükkanlardaki peynirlerin tümünü denemeye ömrümüz yetecek mi acaba? Biz 200'er gram peynir paket yaptırdık birkaç çeşit. Ama bu yöntemle bu misyon tamamlanmayacak galiba.

Akşama doğru sorumluluk sahibi birer turist olarak Roma'nın önemli bir kısmının hakkını vermiş ve ayaklarımızı haşat etmiş olarak kusursuz aperitivo'nun peşine düştük. Time Out'u dinledik. Salotto 42. Bir gece önce Fluid'in inanılmaz zengin aperitivosunu yakalayamasa da değişik dekorasyonu ve barın tamamını kaplayan enteresan dergilerle keyfimizi yerine getirdi.

Merak ettiğimiz bir diğer yer vardı. Haliyle zaman sınırlı olunca merak edilen yerler dolayısıyla bir akşamda iki şahane yemek mümkün oluyor. Etabli. Bulması pek kolay değil ama kesinlikle aramaya değer. Mekanına bayıldım. Hem müzik, hem yemekler harikaydı. Çok aç değildik ama aşağıdaki patlıcanlı parmigiano kulesi dolu mideye rağmen kalbimi kazandı, tadı da damağımda kaldı.

Etabli'nin barı da böyle bir yer:

3 günde Roma: 2nin 1i

2012-01-10T00:18:00.001+02:00

İtalya güzel balkonlar ülkesi. Bol bol yeşil, bol bol çiçek. Sabah kalkınca gördüğün manzara bu olunca için açılmasın da ne olsun. Zaten deli gibi yağmur yağan bir günün ardından yaz gibi olmuş hava. Ben bu yüzlerce yıllık binalara (hiç dokunmadan tarihi bir filmin içindeymiş gibi bir hayat süren insanlara), panjurlara, bu çiçeklere kapılıp gelmiştim. Oldukları gibi duruyorlardı. Yağmur da yarım günlüğüne şehri terk edince sokaklar bana kaldı :) Resepsiyondaki amca kahvaltı 11'e kadar demişti, 10'da kahvaltının yerinde yeller esiyordu. Köşedeki cafe ilk hedef.

Kahvaltını et, çık Spagna'ya doğru başla yürümeye. Ara sokaklarda vitrin keşfi. Eski usul manifaturacı, züccaciye, dondurmacılar. Eski olan her şeyin yok edildiği bir şehirde büyüdüğüm için mi bu kadar çok seviyorum böyle şeyleri ben? Barney Stinson'ın "new is always better" fikrine katılmayanlardanım. Eski daha iyi.

İspanyol Merdivenleri civarı şehrin en hareketli noktalarından biri. Dior'lar Prada'lar da burada sıralanmış halde, elinde bira kutularıyla merdivenlerde takılanlar da. Roma'nın "illa ki fotoğraf çektirilecek nokta"larından biri burası. Normalde Spagna istasyonu sizi tam altta gördüğünüz meydana çıkarır ama belki de 3 günlük Roma tatilinizde tüm toplu taşıma greve girer ve siz her yere yürümek zorunda kalırsınız!

Fena olmadı grev aslında. Bol bol ara sokak gezdik. Elbette sokaklarca vespa. En çok döpiyesli, topluklu kadınların vespa üzerindeki halini seviyorum, en çok onlara aval aval bakıyorum. İşe vespayla gittiğimi hayal edemiyorum.

Bir de bu kapı zilleri. Bizde var mı bunlardan? Bizim apartmana teklif etsem kabul ederler mi? Bir sonraki apartman toplantısında komşulara bir sürprizim var :) Bu altın zilli apartmanda kapı numarası var, ne güzel. İtalya'da kapı numarası olmaması enteresan bir durum değil. Evime yerleştiğimde hayretler içinde kalmıştım. Tamam bina numarası 17, evi nasıl bulacaklar? Zilin üstünde ismin yazıyor, tamam. Kapı numarasına ne gerek var!

Yürüye yürüye Tiber'e vardık. Bu nehrin kenarında yürüyüş insanın ömrünü uzatabilir. Binalar şahane, nehir şahane. Mini mini bir ada bile var bu nehrin üzerinde.

Burası da liseydi. Harry Potter gibi hissedebilir insan kendini burada liseye giderse :)

Yürüye yürüye Castel Sant'Angelo'ya varacağız neredeyse. Nehrin diğer tarafı, günün diğer yarısı ise az sonra.

hello

2012-01-02T00:50:00.000+02:00

Yılbaşında Ankara ne güzeldi.
Kar yağdı.
Tırmık kucağımda uyudu.
Sofralarca yemek :)
Nevra & Esra.
Çok eğlenceli bir yılbaşı gecesi.

2012 güzel başladı.

2012

2011-12-29T23:41:00.001+02:00

Yeni yil. Bak oncekilere sor, ben kendim ve sevdiklerim icin saglik, huzur ve mutluluktan baska bir sey dilemem, hic dilemedim. Aklimdan gecse gecse biraz ask, seyahat filan gecer, baska da bir sey istedigim yok hayattan. Ama lutfen bu sene sevdiklerimi bu kadar ozletme bana. Ve bu, ozlemeye alisarak daha az ozleyerek olmasin, beni onlara yakin tut. Beni saglam karakterli insanlarla karsilastir, hayat beni bozamasin. Egilip bukulmeyeyim, kendime hesap verebileyim. Gucum ve aklim arkamda olsun. Duzgun insanlar, degerlere sahip olan insanlar ne nadir ve ne kiymetli, bunun gozumdeki yerini bana hic unutturma.
Cift yillari daha cok seviyorum. 2011'in hakkini yemek istemem ama aman da ne sahane dedigim bir yil degildi. Ama elbette gelen gideni aratmasin. 2012 herkes icin daha guzel olsun. Dunyanin da sonu gelmesin. Benim daha cok isim var.

3 günde Roma:1

2011-12-26T00:26:00.000+02:00

Ben Roma'ya gidip geldim. Hem de üzerinden ne çok zaman geçti! Roma'da geçirdiğim 3 günlük zamanın çoğunda yağmur yağdı ama Roma yağmurla da güzel.. Hava soğuk değildi o yüzden şemsiyeyle mutlu mesut gezilebiliyordu. Ne zamandır gitmesem de, görmesem de, kalbimin yarısını bırakıp geldiğim Roma'ya birkaç sene sonra gitmek ne güzeldi. 3 günde doyamadım ama hakkını vermek için elimden geleni yaptım.

Sokakta İzmir'de 5 sene yaşamış bir rahibeyle mi tanışmadık, greve mi denk gelmedik.. 3 gün için oldukça maceralıydı diyebilirim.

Süper kompakt 3 günde Roma rehberi huzurlarınızda.

Hazırlıklar! Time Out rehberinin Türkçesi yok ama İngilizcesi çok başarılı. Artık yurt dışı için sıradan rehber değil, Time Out rehberini arıyoruz özellikle. Çünkü tüm rehberlerde bulunan turistik bilgilerin dışında harika restoranlar keşfedebiliyoruz. BluExpress Havayolları'ndan İtalya'ya oldukça uygun bilet bulunabiliyor. Otel de booking.com'dan iki dakikalık iş. Hazırlık için bunlar yeterli! Şehri çok iyi biliyor olsanız da mutlaka gitmeden yeni ne var ne yok bakmak gerek. Evet belki metro bıraktığım gibi duruyordu (metrolardaki grev de bıraktığım gibi duruyordu!) ama yepyeni restoranlar, sokaklar gördüm.

Veee gün 1:

Akşamüstü Roma'ya varılır. Hava alanından Leonardo Express ile Termini'ye gidilir. Termini'den metroyla ya da taksiyle otelin bulunduğu yere gidilir. Trevi (Barberini metro istasyonu civarı) ya da İspanyol Merdivenleri (Spagna metro istasyonu) civarını konaklama için tavsiye edebilirim. Roma'da otel ararken Termini tren istasyonu civarındaki otel patlamasını mutlaka fark edeceksiniz. Termini çok merkezi olsa da gece saatleri için pek tekin sayılmaz. Trevi civarında konaklıyorsanız, ilk durak belli. Fontana di Trevi. Dapdar sokaklarda yürürken birden karşınıza çıkan bu şaheser buraya nasıl yapılabilmiş diye şaşırıyorum her seferinde. Yine bozuk paraları havuza fırlattık, Roma'ya bir sonraki gelişi garantiledik.

Buradan yönü Piazza Navona'ya çevirip, Pantehon gündüz saatinde gezmek üzere önünden el sallayarak transit geçilir ve güzel sokaklarda yürünür de yürünür. Sonra karın açıkınca, Navona çevresinde Cantina & Cucina. İtalya'ya gelince pizza farz. Bir bufalina bir funghi, e tabii ev şarabı.

Restoran sıcacık dekore edilmiş. Tavandan çiçekler sarkıyor. Aslında her yerden bir şeyler çıkıyor önünüze. Bir milyon detay. Pizzalar da çok lezzetliydi. Piazza Navona gibi şehrin en turistik yerlerinden birinde lezzetli yemek yemekten mutlu ve gururluyuz!

İtalya'yla ilgili en çok özlediğim şeylerden biri aperitivo. Yemekten önce bir bara uğrayıp, açık büfedeki atıştırmalıklardan bir tabak yapıp, içkini içtikten sonra yemeğe gitmek. Öyle garip bir düzen ki, sadece içtiğinizi ödüyorsunuz. Bizde neden aperitivo barı olmadığı açık! İnsanların koca açık büfeden sadece birkaç parça bir şey alıp bir içki içip yarım saat bir saat sonra kalkıp gittiği bir düzene inanmak biraz zor. Sanırım bütün gece kalıp büfenin defalarca tazelenmesine sebep olacak kadar popüler yaparız biz aperitivoyu! Dükkanı da batırırız. Bu adamlar gidiyor azıcık yemek alıyor o büfeden, bir tane içkisini içiyor gidiyor. Tabağı tepeleme dolduran insan görmedim.

Biz yemekten sonra bir iki bir şey içmek için güzel bir bar aramaya başladık. Daha önce rehberden gördüğümüz Fluid'i deneyelim dedik. Fluid'de apertivo devam ediyordu. Gece 2'ye kadar devam ediyormuş. Pek güzel oldu tabii.

Yemekten kalkmış olmak büfeden uzak durmak için yeterli bir sebep olmayabilir! Büfedekileri merak ettik, evet bu da oburluk için başka bir terimdir belki :)Yemeğin üzerine utanmadan güzelce bir tabak yapıp, içkilerle birlikte aperitivo yaptık usulüne uygun olandan baya geç bir saatte. Güzel kokteyller, altına sıvı hapsedilmiş masa yüzeyi. Bütün gece sıvıyı oradan oraya sürükle, bir yandan gelsin bloody maryler (wasabiliymiş, vay be), garip isimli lezzetli kokteyller. Tanıştırayım:
Bu Blue Island.

Bu Babylon.

Tanıştık, memnun olduk. Güzel yemek ve içkiye fazla para ödemeden ulaşmak ne güzel. Roma'ya geleli daha birkaç saat oldu, bu daha da güzel!

blog yazma 101 :)

2011-12-15T23:09:00.000+02:00

Dün akşam daha önce bahsettiğim blog yazma eğitimini vermiş bulunuyorum. Vatana millete hayırlı olsun :)
Umarım memnun kalmışlardır.
Öğretmen olmak zormuş, karşımda o kadar insanı görünce gerçekten korktum. Tahminimden güzel gitti ama. 2.5 saat su gibi geçti.
6 yıllık blog hayatımda bu eğitim en değişik tecrübeler arasına üst sıradan giriş yaptı!

Çukurcuma!

2011-12-12T22:00:00.000+02:00

Evde sehpanın üzeri bol bol İstanbul rehberiyle doldu bile. Hafta sonları bir lokantanın, bir dükkanın ya da sadece sokakların merakıyla semt keşfine çıkmak çok zevkli. Çukurcuma'yı daha önce görmemiştim. Geçtiğimiz hafta sonlarından birinde dükkan gezmeye buraya gittik. Daha çok çok gideceğim ben Çukurcuma'ya orası kesin.

Bir zamanlar niyetlendiğim yeni başlayanlar için İstanbul serisine de bir faydası olsun. Çukurcuma Taksim'e Cihangir'e komşu. Biz Taksim meydanından Sıraselviler boyunca yürüdük, sağımızda Liva sokağı görünce de aşağı doğru yürüdük, kendimizi Çukurcuma'da bulduk. Dükkanlar için ciddi vakit ayırmalısınız, saatler akıp gidiyor. Bir vitrinde şu aşağıdakini görünce çarpıldım kaldım. Bizim evde büyükbabam ve anneannemden kalma bu çakmak ve kültablası senelerdir durur öyle salonda sehpanın üzerinde. Birebir aynısını görünce çok etkilendim, öylece seyrettim.

Elbette her zaman böylesine bir duygu yoğunluğu yok. Duvarlarda gerçek sanat eserleri var.

Bazen de komik sanat eserleri.

Bu turşucu çok ünlüymüş. Asri Turşucu. Gezerken artık karnım acıkmıştı. Turşu suyu içemedim. Bir dahakine mutlaka. Vitrini çok zevdim. Oturup turşu kavanozu seyretme potansiyelim beni de şaşırtıyor.

Dükkanlar şahane, isimleri ayrı şahane. Teberrukat Ambarı :) Güzel bir internet siteleri de var.

Tüm bu gezi sırasında beni en çok zorlayan şey şu daktilolardan birini alıp eve götürüp götürmeme kararı oldu. Bir de eski telefonlar... Ne kadar eski gibiler ve aslında ne kadar yeni. Beğendiğim telefonun 1200 TL'lik fiyatı biraz umut kırıcı gözükse de sonuçta burası bir karınca yuvası. Eminim ki daha uygunları bulunabilir. Azimliyim!

Eve götüremeyeceğimiz şeyler de var tabii. Sokak ortasında duran küvet de bir nevi sanat eseri! Bir de tek başına bir tiyatro koltuğu vardı. Bildiğin sırtında numarası çivili, oturmadığında kapalı konuma geçen şahane bir tiyatro koltuğu. Düşündük, evde ona bir yer bulamadık. Şimdi hala o dükkanın önünde duruyor mudur acaba?

The Works'e mutlaka uğranmalı Çukurcuma'ya gidince. Biz birkaç eski kitap aldık. Hem oku, hem şahane dekoratif obje. Bir tanesinin içinden de 1947 tarihli bir mektup çıktı. Sanırım içinden mektup çıkacak kitap arasam bulamazdım. Havadan sudan bahseden bir mektup. 60 sene öncenin havadan sudan bahsetmesi bile şimdininkinden nasıl daha güzel olur?

turist!

2011-12-08T21:49:00.001+02:00

En çok hafta sonu için birileri buraya yanıma gelince seviniyorum. Ailem gelince ayrı güzel, arkadaşlarım gelince ayrı güzel. Normalde de hafta sonları çok hareketli geçiyor. Her hafta yeni yerler görüyorum, değişik şeyler yiyorum ama birilerini gezdirmek en zevklisi. Annemlerin burada olduğu bir hafta sonundan kalanlar da böyle.

Sanırım buralı olmaya alışmanın cümlesi "Ay yok şimdi sahile inilir mi, çok kalabalıktır." Sahile uzak sayılmayız o yüzden istediğimizde inebilmenin keyfini çıkarıyoruz ama elbette sadece hafta sonu. Ben bütün hafta hiç deniz görmüyorum :) Ama hala şaşırdığım şeyler var. Mesela vapudayken denize bakmayanlara şaşırıyorum. Ben de "Ay yok sahile inmeyelim, çok kalabalıktır"dan denize bakmamaya geçersem "artık olmuş" olur muyum?

Neyse, Topkapı'nın bahçelerine bayılıyorum. Babamın da Gülhane'de ceviz ağacıyla fotoğrafını çektik, Sultanahmet turumuzu tamamladık.

İşte bu kalabalık zaman zaman beni delirtiyor. Eminönü'ndeki alt geçitler tam bir karınca yuvası hissi verebiliyor.

İtiraz etme! Daha yeni yeni Paşabahçe korkumu yeniyorum, kapalıçarşı henüz bir tabu.

Antica Antica!

2011-12-06T20:00:00.000+02:00

Antica Locanda Arnavütköy'ün labirent ara sokaklarında şahane bir İtalyan restoranı. Gösterişsiz girişi içerde neler olup bittiği hakkında hiç ipucu vermiyor.

Yalnız, burası çoktan keşfedilmiş. Tek bir boş masa bile yoktu. Rezervasyonsuz kapıda kalmak garanti. Cuma gittim, hafta içi durum nasıldır bilmiyorum. Öğle saatlerinde de açık ama bence uzun bir akşam yemeği ile yediklerinizin hakkını vermeye gitmek gerek buraya.

Bizimle ilgilenen garson çok ilgiliydi. Tavsiye ettiklerinin hepsinden memnun kaldık. En başta içtiğimiz narlı margaritadan başlayarak denediğiklerimizin hepsi çok özenli ve lezzetliydi. Aslında bu bizim yemek kültürümüzde yaygın değil. Yani yemekten önce alkollü bir şeyler içmek. "Drink almak" demiyoruz değil mi? Hayır lütfen, böyle komik şeyler yapmıyoruz. Biz biraz bu çok merak ettiğimiz restorana gelmişken mümkün olduğunca çok şey denemiş olmak için yemek öncesi birer margarita içtik. İyi de yapmışız, tadına doyamadık.

Menüye gelirsek, ilgi çekici bir sürü seçenek olduğunu söyleyebilirim. Ama öyle çarşaf çarşaf bir liste değil bu. Her zevk için seçenekler var ama öyle menüde kaybolmanıza yol açmıyor.

Ekmeklerini kendileri yapıyorlar. Başlangıç olarak enginarlı ve mozzarellalı crostini aldık. 3 tabak yenebilir, o kadar güzel. İnsan diyor ki enginar, mozzarella, ekmek ve domatesle yapılan bir şey sizi ne kadar şaşırtabilir. İşte bu kadar. Sanırım önemli olan da bu. Çok sade malzemeler kullanarak bir lezzet patlaması yaratmak.

İkram olarak somon kroket geldi. Gayet lezzetliydi.Keşke bir tane değil de birkaç tane birden gelse :) Kroket fanatiği değilim ama dondurulmuş kroketlerle bu somon kroketi aynı kategoride değerlendirmek büyük haksızlık olur elbette.

İtalyan mutfağının sadece makarna ve pizzadan oluştuğuna dair yanlış bir fikir var. İtalyan mutfağında mutlaka başlangıç (antipasti) alınır, bunu ilk tabak (primi piatto) yani makarna ya da risotto ve ikinci tabak (secondo piatto) yani balık ya da et yemeği takip eder. Pizza genelde bunların dışında kalan bir kategoridir. Antica Locanda'da hem birinci hem ikinci tabak için arasından seçmekte zorlanacağınız seçenekler bekliyor sizi. Menüde pizza yok.

Devam edelim, biz başlangı.tan sonra farklı cins birer bucattini yedik. Spaghetti'nin boru şeklinde olanına bucattini deniyor. İnanılmaz lezzetlilerdi. Gerçekten makarna gibi pişirmesi bu kadar kolay olan bir şeyin bu kadar farklı ve lezzetli olabilmesi çok enteresan. İkinci bir tabağa cesaret edemedik tatlıya yer kalmaz diye. O yüzden o et ve balıkları denemedik.Tatlı olarak çikolatalı turta ve fesleğenli panna cotta yedik. Ben panna cotta'yı tavsiye ediyorum, bu kadar hafif olanına rastlamak gerçekten zor.

Büyük sürpriz yemekten sonra bekliyor sizi. Sırf bu uğurda tatlı yemeyi pas geçmek isteyebilirsiniz diye sürprizi bozuyorum sizin için. Antica Locanda'da yemekten sonra harika bir ev yapımı bir kalıp çikolata giyotiniyle birlikte geliyor masanıza. Koca çikolata kalıbı ve giyotinle oynaya oynaya minik porsiyonlar yaratıp afiyetle çikolatanızı yiyorsunuz.

İtalyan şef çok çok başarılıydı. Antica Locanda her adımda çok özenli, çok lezzetli. Evet fiyatlar ortalamanın biraz üzerinde ama buraya her hafta gelmeye de gerek yok. Arada sırada uğranabilir, şımarma seansı yapılabilir!

Çantasından fotoğraf makinesi çıkarmayan bir insan olarak zaman zaman bu kadar şahane yerlere gidip de yanımda makine olmamasını kendime dahi açıklayamıyorum.O yüzden Antica Locanda'nın sayfasından aldığım fotoğrafları kullandım.

p.s: Sonunda yazı yazmayı başardığım için kendimi tebrik ederim. Yazılmayı bekleyen bir milyon yazının darısı başına.

Pit pit pit

2011-11-28T09:38:00.001+02:00

Bir egitim sirketi blog yazma egitimi vermemi istedi. Hem cok heyecanliyim, hem de cok korkuyorum! Altindan kalkar miyim?

Yolumun daha önce kesişmediğine üzüldüğüm insanlar serisinden: Barış Bıçakçı

2011-11-17T22:19:00.000+02:00

Kitabı elimden bırakamıyorum.

Meğer filmi de varmış. Filmden birkaç görüntü gördüm, hemen kapattım. Kitabın kahramanlarının aklımdaki görüntüleri değişmesin. Kitap bitsin, filmi izleyeceğim. Sonra sıradan Barış Bıçakçı'nın kitaplarını okuyacağım.

güneşli kışlar

2011-11-15T00:26:00.001+02:00

Haftasonu Ankara'da aylardan sonra Neframı gördüm, güneşi gördüm.
Senelerdir Ankara'ya gri dendiğini duyarım. Hatta İstanbullular söyler bunu daha çok. "Ankara çok gri!"
İstanbul'da sonbahar başladığından beri bir gün güneş görmedim. Sürekli kapalı, gri bir hava, yağmur.
Ben anlamadım neye gri dendiğini. Binalar mı gri? Ne yapayım renkli binayı hava böyle kasvetli olunca?

Bense güneş ışığıyla şarj oluyorum. Sabah perdeleri açınca içeri güneş girsin istiyorum, sabah ışığı açmak değil. Güne güzel başlamama gerçekten yardım ediyor güneş. Uzunca bir süredir rastlamadım kendisine İstanbul'da, umarım bir gün yollarımız kesişir diyordum ki hava durumu bana avcunu yala dedi.

Zaten iş düzeni dolayısıyla kendimi İstanbul'da yaşıyor değil de İstanbul'da çalışıyor farz ediyorum. O yüzden no problemo. İş yerleri zaten hep floresan. En favorim!

Artık yazı yazacağım, amin.

2011-10-28T20:51:00.001+03:00

Daha once hic sesimi neredeyse tamamen kaybedecek kadar cok hasta olmamistim; bu bir ilk. Boyle seyler zaten hep yalnizken olur. Hasta ve uykusuz gecen uc geceden sonra sonunda guvenli limandayim. Karnimin uzerinde mirlayan iki kedinin mistik iyilestirici gucleri var, yemin edebilirim!

bu kadar özlemek yasak olmalı

2011-10-19T22:52:00.001+03:00

cennet mahallesi

2011-10-19T00:49:00.001+03:00

İkisi bir arada sayın seyirciler!

House'un son bölümünde (s8e3) hiç beklenmedik bir anda Michael Scofield karşıma çıktı. Ah Michael, seni daha çok görsek yeşil sahalarda

İşten eve on buçukta dönülen bir akşamın finali için harika düşünmüşsünüz, zahmet ettiniz. Teşekkürler!

İnanılmaz takdir ediyorum hem diziyi bir gün sonra hemen yüklemelerini hem de altyazıyı bu kadar hızlı ayarlayanları ama kızın ağzından Mikonos çıkarken nasıl Mikoni adası yazabilirsiniz? 13'ün bu kadar çirkin çıktığı bir kareyi yakalamaktan da mutluyum.

tivu

2011-10-16T23:45:00.000+03:00

Televizyonla ilişkim hiçbir zaman iyi olmadı. Bütün bir günü evde geçirip de televizyonu hiç açmadığım zamanlar çoğunlukta. Genelde özel bir şey seyretmek için açıyorum televizyonu. Film ve dizi saatlerinde açıp, bitince kapatıyorum. Bu yüzden televizyon dünyasındaki gelişmeleri hep yüz yıl sonradan takip ederim. Ne reklamları bilirim, ne klipleri. Bilinçli bir tercih değil bu. Televizyon seyretmediğim zamanlarda çok müthiş işler yaptığımdan değil yani. Sadece sevmiyorum televizyonu, sıkılıyorum. Bu hafta sonunun birkaç saatini otel odasında geçirince televizyon kaçınılmaz oldu. Ülkem televizyonlarında ne olup bitiyor aydınlandım, ufkum açıldı. Bu beni bir süre idare eder!

Garanti Bankası reklamı:

Bu reklam gerçek mi? "Garantisiz kimse kalmasın bizce!"

Siz kimsiniz be? Eşekle tavuk. Garanti Bankası pazarlama ekibi gerçekten insanların eşek ve tavuğun önerisine uyup bankadan faydalanacağına mı inandı? Bu reklamı seyredince "Vay beee şahane olmuş" mu dediler? Dünyanın da parasını dökmüşlerdir reklama eminim ki. Hala inanamıyorum reklamın gerçek olduğuna. Solo albüm düşünüyormuş tavuk bir de. Hay Allahım ya.

Snickers reklamı:

Buna bayıldım! Muazzez Abacı ve Gönül Yazar ne güzel gitmiş oraya! "Açken sen sen değilsin" sloganını da çok sevdim. Gönül Yazar'ın şapkasından istiyorum ayrıca.

Gülben Ergen'in klibi:

Yetişin! Gülben Ergen'in kaşları kaybolmuş! Ne bu şimdi, moda mı? Korku filmi karakteri gibi görünüyorsun tatlım, kendine gel. Depresyonda saçlarımızı değiştiriyoruz, kaşlarımızı değil!

Gökçe isimli şarkıcının neye benzediğini gördüm. Sanırım Eyşan Özhim'i köylü kadın kılığında gördüm ama olaya anlam veremedim. Bir de bir reklamda Ebru Akel kendini "dünyanın en güzel kadını gibi" hissettiğini söylüyordu hatırlayamadığım üründen kullanınca, ona şaşırdım. Allah aşkına Ebru Akel'i beğenen biri var mı ya? Ne güzel bir şey insanın kendini öyle hissedebilmesi!

Sonra karşıma Tarık Akan ve Hülya Koçyiğit'li "Kaderimin Oyunu" isimli şaheser Türk filmi çıktı. Televizyon maceram o noktada sona erdi. Mutlu mesut filmimi seyrettim. Televiyonu kapattım. Oh.

Hafta sonunu İzmit'te geçirdim. İzmit'i elimde harita, turist gibi gezmeyi becerdim, kendimi tebrik ederim. Şehir gençlerinin Koton mağazasına karşı anlaşılamaz ilgisi ve İzmit'le ilgili daha birçok mühim tespitim azzzz sonra.

iş-ev rutini şehir tanımıyordu!

2011-10-14T00:25:00.002+03:00

Ben hani "Yeni Başlayanlar için İstanbul" serisi yapacaktım ya, ne güzel patladı o seri; değil mi? Ev-iş ağırlıklı bir düzene geçtim ve şehirde boş boş gezerek tuhaf tecrübeler edinme şansım azaldı. Akşam geç saatlere kadar çalışınca da açıkçası hangi şehirde yaşadığımın pek farkında olamıyorum. Hiç deniz görmedim mesela bir haftadır. Yalnız İstanbul'da geçirdiğim şu mini mini süre içinde anlamamanın imkansız olduğu bir şey gördüm: Herkes sürekli trafikten bahsediyor! Özellikle taksi şoförlerinin performansı inanılmaz. Hem bütün gün trafiğin içinde canın çıksın, hem de tek sohbet konun bu olsun. Sadece taksiciler değil, herkes sürekli trafikten bahsediyor. "Çok sıkıcısın!!" diye bağıracağım birine, rahat edeceğim. Bu şehirde yaşayıp da bu konudan uzak durmak mümkün değil farkındayım da, konu hakkında konuşuldukça içim daralıyor. Benimse trafikle ilgili tek derdim şu: Sabah 15 dakikada gittiğim yolu akşam neden 1 saatte gidemiyorum? Sabah işe giden sayısı bu kadar azken, akşam işinden dönen insan sayısı nasıl bu kadar çok olabilir? Bu insanlar işe benden geç gidiyorsa neden benimle aynı saatte dönüyorlar?

Bir sonraki konuda şunları inceleyebiliriz: Taksi bulamama konusu. Çevrenizdeki 8 tane durağı arayıp taksi bulamama konusu. Sizi almayan boş taksiler konusu. Taksiciler bizimle dalga mı geçiyor konusu. "Nerden gideyim abla?" sorusuna konuya çok hakimmiş gibi cevap verme taktikleri konusu. Hiç yol bilmezken konuya çok hakimmiş gibi davranma taktikleri konusu. Taksicinin taktikleri yememesi konusu. Taksi konumuz zengin içeriğiyle sizi büyüleyecek!

Ve konuyla ilgili fotoğrafım olmadığı için "Ev hanımıyken yaptığım gezilerle avunuyorum" kontenjanından: Kahvaltıya gidilen Karaköy Namlı'da ahtapottan gözünü alamamak. Kahvaltıda ahtapot yesem ne olur diye düşünmek. Ne olur ki ya? -hala düşünüyorum, bence bişey olmazdı :)

yaz bitti!

2011-10-10T00:06:00.001+03:00

Havalar iyice soğumadan yaza ait aklımda kalan güzel şeyler burada olsun istiyorum. Yılın bu dönemi benim için her zaman olduğu gibi yazla vedalaşamamakla geçiyor. Çorap giymemek için ısrar etmek, ince hırkalardan daha kalın bir şeyleri reddetmek hep Ekim başının işaretleri.

Cuma günü Gizem evlendi. Şimdi sıcacık bir ülkede. Her şey değişiyor, değişiyor, değişiyor. Hem de öyle hızlı ki, artık zaman zaman kendimi olaylara dışardan bakarken buluyorum. Artık biraz yavaşlasın mı? Günlerimin farkına varabilmek istiyorum.

Belki de bu yüzden çok iyi geliyor yaz fotoğraflarına bakmak. Çünkü yaz yavaş. Dakikalarını anlıyorsun, hayat değil sen yaşıyorsun gününü.

Hımmm. Bişeyler beni düşündürünce mutlu oluyorum. Ben günümün yüzde doksanında öylesine şeylerle uğraşırken (kalan yüzde onunda atom çekirdeğini bölüyorum) insanlar kafa yoruyorlar, dünyayı değiştirebileceklerine inanıyorlar. Ben genelde saçımı yapmaya üşeniyorum.

Mesela sıfır kilo ağırlığındaki kediler de hayatın anlamı olabilir. Çok ciddiyim!

Denizden gelip ıslak mayoyla sandalye minderine oturmak ya da oturmamak. İşte büyüdüğünü böyle anlayabilirsin.

Türk kahveleri bile gülümsüyor, bu hafta belki de güzel geçer.

Konuşurken "yapıorum" diyen bir insan evladı var mı ya?

2011-10-05T12:13:00.001+03:00

Birinin "yapıorum, ediorum" şeklinde bir şeyler yazdığını görünce, onun gerçekten boş biri olduğunu düşünüyorum, elimde değil.

Tırmık

2011-10-03T21:31:00.000+03:00

Tırmık çok güzel. Tırmıkla Ufo beraberken her şeyden güzeller.

vem vet

2011-10-02T23:50:00.002+03:00

Evet ben iğrenç bir blogger oldum. Hayatımı yoluna koyup tekrar yeşil sahalara dönmek isterim ama öyle bir yoğunluk içine girdim ki bilgisayarla keyif için bir şeyler yapmak lükse dönüştü.

Tekrar çalışmaya başladım. Oldukça yoğun çalışıyorum ve hafta içi akşamları daha çok muhallebiye benziyorum. Hafta sonlari ise sevgili arkadaşlarımın hepsi üst üste evlenmek için anlaşmış oldukları için süslenip püslenip altınımı alıp düğüne gidiyorum! Düğünler genelde Ankara'da, o yüzden hafta sonu ayrı koşturmaca oluyor. Ama bu bahaneyle ailemle vakit geçiriyorum, kedilerimi görüyorum, hem de dişçiydi vs. henüz İstanbul'a taşımayı göze alamadığım konuları hallediyorum. Önümüzdeki hafta sonu Gizem evleniyor ve düğün maratonu büyük final yapıyor. Hafta sonu Gizem'in bekarlığa vedasını yaptık. Tekila, sotb, jager, b52 derken barda shot yapılmadık şey bırakmadık sanki hayatımızda ilk defa bara gitmiş gibi. Uzun süredir böyle eğlenmemiştim. Sabah apranax fort'u bulanın şerefine neskafemi kaldırdım. 2 senelik tekila içmeme yeminimi bozmuş olabilirim, yeminime kaldığım yerden devam edeceğim, deli gibi eğleniyor olsam da aklımı başıma alacağım, 35 tane içkiyi karıştırmayacağım.

Güzel şeyler oluyor. Filmekimi başlıyor. Extremely Loud and Incredible Close'un filmi çekiliyor. Film taaa Ocak sonu gösterime girecek ve ben o zamana kadar nasıl sabredeceğim bilmiyorum. Jonathan Saffran Foer, seni seviyorum. Sonra, New Girl çok eğlenceli. Yoksa Zoooey Deschanel ne yapsa güzel mi oluyor?

Şuna da on saat güldüm.

Çok geç gelen Aktur yazısı!

2011-09-29T00:02:00.003+03:00


Güneşi özledim.

Ben yine arayı açtım ama inanın geçerli sebeplerim var. Günleeerdir fotoğraf yükleyemediğim için yayınlayamadığım Aktur yazısını sonunda yeni blogger'a transfer olduğum için emelime ulaşarak (ne güzel olmuş blogger, hiç haberim yoktu benim! Ya bu ne böyle, nineler gibi oldum iyice sürekli teknolojiyle savaşıyorum.) sonunda bayramda yaptığımız tatili anlatabiliyorum. Hafiften soğumaya başlayan havalarla birlikte iyice çekilmez oluyor bu görüntüler biliyorum ama bunları unutmamalıyım.

Tekneyle gittiğimiz en güzel yer!

Datça Aktur'da yazlığı olan iki tane çok yakın arkadaşım var. Onlar senelerdir burayı anlata anlata bitiremezler. Sonunda Selçuk bu yaz, yılların hayali olan "Şirinler gibi gitsek yerleşsek bir yere topluca, komün hayatı yaşasak"ın simulasyonunu gerçekleştirdi. Biz 15 kişi kalktık Aktur'a gittik, oldukça ilkel şartlarda konakladık vs ama hayatımızın en eğlenceli tatillerinden biri oldu bu, orası kesin. Üzerinden günler geçti, hala konuşuyoruz, fotoğraflara bakıyoruz. O hayalini kurduğumuz komün yaşantısı için de Aktur dünya üzerindeki en ideal yer olabilirmiş, onu da görmüş olduk.

Aktur ormanlık arazi içindeki bir koya yerleşmiş bir sahil sitesi. Datça'ya gelmeden 20 km önce. Yol biraz kötü ama değiyor. Gerçi buraya sıradan bir yazlık site dememek gerek. İnanılmaz büyük. Site içinde bir yerden bir yere gitmek için genelde bir vasıtaya ihtiyacınız var. Site sakinleri genelde bisiklet kullanıyor. Sitenin enteresan şekilde iki taraftan sahili var. Bir taraf dalgalı olunca diğer taraf dümdüz oluyor. O devasa boyuta rağmen tamamen kim kime dum duma. Hippi yaşantısı. Ormanın içinde evler. Gece ışık yok, ses yok. İsteyene bar var, isteyene upuzun kumsal. Sitenin haftada üç gün pazarı kuruluyor. Koca Çandarlı'nın haftada bir pazarı olduğunu düşünürsek sitenin büyüklüğünü anlamak zor olmaz.

Konaklamak için dört seçenek var. Bir: Kendi yazlığınız olacak, İki: Yazlık evlerden birini kiralayacaksınız, Üç: Bungalowlarda kalacaksınız, Dört: Çadır.

Komün hayatı akşamüstü kumsal checklist: Açılır kapanır sandalyeler, ipodlar, hoparlör ve çok şişe blush.

Biz nüfusumuzdan dolayı çeşitli konaklama seçeneklerinin çadır hariç hepsini gördük :)

Ben 1 hafta civarı kalınacaksa bungalowu tavsiye ederim. Dediğim gibi oldukça ilkel şartlar ama oda gayet temiz, klima yok, vantilatör var, buzdolabı var, tuvalet temiz, kısacası biz odayla ilgili hiçbir sorun yaşamadık. Odada vakit geçirmeye de gerek yok aslında. Deniz şahane.

Küçük koy

Aslında bir tatilin gidişatı için anahtar cümle belli: Kimle birliktesiniz? Bu tatil belki de nerde olsa güzel geçecekti. Benim için ne harika arkadaşlarım olduğunu hatırlamak için bahane oldu.


Sardunya'nın harika mezelerini öğle vakti birayla patlayana kadar götürenler, sonra tekneye geri dönünce ne yapar? Bira içmeye devam eder! :)

bugün özel bir gün

2011-09-25T00:49:00.008+03:00

The Tree of Life'ı beklemeye başlamamın üzerinden neredeyse dokuz ay geçmiş. Harika fragmana rağmen bu kadar etkileyici bir filmle karşılaşmayı beklemiyormuşum meğer. Son yıllarda izlediğim en güzel filmdi, belki de hayatımda izlediğim en iyi filmdi. The Tree of Life şu güne kadar film diye izlediğim ve bundan sonra izleyeceğim her şey için bir kıyaslama çizgisi olacak. Sean Penn ve Brad Pitt elbette harikalar ama sanki kim oynarsa oynasın böyle ihtişamlı olurmuş bu film Terrence Malick'in yönetiminde. Hatta imdb'de bir fotoğrafı bile bulunmayan çocuk oyuncu Hunter McCracken bence filmin parlayan ismiydi. Filmden sonra kamyon çarpmışa dönüp "Ne oldu ya biraz önce?" diye şaşkınlıkla birbirimize baktık. Biraz okuyunca yalnız olmadığımızı gördüm. A Space Odyssey ile kıyaslanmış film. Terrence Malick kariyeri boyunca bir düzineden az film yönetmiş ve 25 yıldır da neredeyse hiç röportaj vermemiş. Dünyada en merak ettiğim kişilerden biri sensin Bay Malick. Uzun zamandır büyülenmemiştim, çok teşekkür ederim.

Bir sene önce her şeyden habersiz koyduğum fragman yine burada.

Bazen bir şeyleri görmenin etkisi kimle gördüğüne göre değişiyor. Çok şanslıydım.

2011-09-23T09:53:00.003+03:00

- Bundan sonra İzmir-Ankara seyahatlerinde Afyon'un içindeki İkbal'e gitmek şart oldu. Ben orada o İkbal'in olduğunu bilsem hayatta Varan'da ya da yol üstündeki İkbal'de filan durmazdım. Yemekler şahane. İskender üstüne kaymaklı ekmek kadayıfı. Bir de güllü lokum aldım çıkarken, oh. İkbal ismini Atatürk önermiş, ben bunu bilmiyordum. Çok da güzel bir hikayesi var. Şurada yazıyor.

- Kaç yaşına gelirsen gel, ne kadar iştahlı olursan ol annenin "ye, ye, ye" talebi bitmiyor. Annem bu sefer ısrarlarında başarılı olmak için yeni bir yöntem denedi (ki ben o sırada yukarıda saydıklarımı yeni yemiştim) ve kendini aşarak bana "Kızım ye demiyorum, ısır" dedi.

- Ufo'yu artık kısırlaştırmak gerekiyor. Sabah Gülhan abla konu üzerinde kafamızın üzerindeki bulutları dağıttı, "İyi işte 3 tane doğurdu, biz bütün hayatımızda o kadar doğuruyoruz anca" dedi. Hımm evet.

- Ankara'yı nasıl özlemişim.

2011-09-21T08:28:00.002+03:00

Iphone'dan yazabilmek icin bir blogger application'i var mi?
Biseyler biliyorsaniz bana da soylerseniz cok mutlu olurum.
Ayse lutfen daha cok yaz'dan, yazsana artik beeeee'ye uzanan cesitli mailleriniz icin tesekkur ederim :)
Telefondan post edebilmeyi ogrenirsem soz daha cok yazarim.
Su yaziyi yazmak 10 dakikami aldi of, bunun kesin bir yolu olmali!

Guya 5 senedir blog yazan Ayse'nin teknolojiyle imtihani!

rubik

2011-09-08T16:24:00.004+03:00

Üçlüsü, dörtlüsü, beşlisi derken, şaşkın bakışlarım altında 7x7'lik rubik küpüyle gülen surat yapan bir kardeşim var.
"Nasıl yapıyorsun ya bana da öğret" diyince, "Ya aslında çok zor değil" diyerek bir dizi anlaşılmaz şey anlatmaya başlıyor. Üçüncü hamleden sonra "Of tamam yeter, sen yap ben seyrediyim" diyorum. Birkaç dakika ve 150 manevradan sonra "Bak işte bu kadaaar" diyor. Tabi canım o kadaaar.
Bu işin ödüllü bir yarışması filan var mı? Mert'i sokup zengin olacağım.

help!

2011-09-05T15:32:00.005+03:00

Biliyorsunuz tatilin iyisi kötüsü olmuyor; tatil tatildir. Datça Aktur dünyanın en güzel yerlerinden biri olabilir. Devam eden tatil ise en güzelidir!
Ama ben anlatmaya başlamadan önce bir anket sorusu ile karşınızdayım.
Ufo'nun üç yavrusundan ikisi yeni evlerine gittiler ve evde kalacak şanslı minik belli oldu.
Peki bu şapşalın (erkek!) ismi ne olsun? Fikri olan var mı?
Roket nasıl?

Barcelona! Tapas!! Bölüm 2

2011-08-24T00:05:00.003+03:00

Tapas'lara kaldığımız yerden devam ediyoruz.
Bar Mut.
Buraya rezervasyonsuz gitmemelisiniz. Havalı bir yer ve bunu sadece şahane yemeklerine borçlu. Kuru kalabalık yok, piyasa yok. Sadece lezzetli yemek yemek isteyenler burada. Dışarıdan bakınca bir şey anlaşılmıyor. Az sayıda masası ve bir de piyanosu var. Evet, piyano da masa olarak kullanılıyor ve rezervasyonsuz gittiğimiz için bir restoranda piyano üzerinde yemek yemek de hayatta tecrübe ettiğim şeyler arasına girdi. Aslına bakarsanız zevkliydi :) Yediğiniz her şey harika, parmaklarınızı yiyebilirsiniz. Son fotoğraftaki ton balığı carpaccio 7 gün 24 saat yenebilir, resmen tadı damağımda kaldı, ara ara aklıma geliyor.Diğer bir Tapas ise Bo. Restoranı ararken kendimizi bu şirin meydanda bulduk. Siz yemek yemeseniz de sadece meydanda oturmak için bile buraya gelebilirsiniz. Zaten Gracia şehrin en güzel yerlerinden biri. Uğrarsanız şahane ahtapotları, tortillaları yemeyi unutmayın!

Only you can help yourself :)

2011-08-22T14:35:00.002+03:00

Akşama Parmigiana yapacağım.
Google'dan bir bakayım, tariften emin olayım dedim.
Türkçe ve İngilizce Vikipedi'nin altında (veeee Jamie Oliver'ın üstünde!) 3. sırada benim bloga daha önceden koyduğum tarif çıktı!. Ve elbette üzerinden 5 sene geçtiği için koyduğumu bile unutmuşum o tarifi. Teşekkürler Google, durduk yere havaya girdim bak.
Gururlu ve mutluyuz. Ailenizin yemek blogu daima hizmetinizde :)
Jamie Oliver sana da nanik!

p.s: Fesleğensiz parmigiana mı olur Ayşe, çok ayıp. 3. sıranın hakkını vermek için daha çok çalışmalısın :)

Barcelona! Tapas!! Bölüm 1

2011-08-22T00:05:00.001+03:00

İspanya'da akşam yemekleri saat 9'da yenmeye başlıyor. Gece 11'de bir restorana gidip sıra beklemek çok normal. Yani siz siz olun, burdaki gibi 8'de yemeğe gitmeyin. Restoranda tek başınıza yemek yersiniz. Tüm tantanayı kaçırırsınız.

Ben bu yeme düzenine bayılıyorum. Tabii bunu tatildeyken uygulamak çok kolay. Yerliler bu tempoda nasıl yaşıyorlar bilmiyorum. Her akşam saat en erken 9'da yemek yesem (iş çıkışı akşam yemeğini beklerken ölmezsem) herhalde şişko patates olurdum.

Barselona tatilinin en güzel taraflarından biri, bu şehrin bir yeme içme tapınağı olmasıydı. Benim için yurtdışı tatilleri gezelim-görelim kadar, yiyelim-içelim safarisi olduğundan dolayı Barcelona'yı cennet ilan etmekte bir sakınca görmüyorum.

Bizdeki meze kültürünün tam karşılığı İspanya'da "tapas". Mezelere "tapa", bu tip yemek yiyebileceğiniz restoranlara da "Tapas" deniyor. Ben Türk meze kültürünün de yılmaz bir fanatiği olarak İspanya'daki bu restoranlara elbette hayran kaldım. Çılgınca deniz ürünü tüketiliyor. Demiştim, cennet.

Time Out'un Barselona rehberi çok çok başarılıydı. Akşam yemeği yiyeceğimiz yerleri genelde oradaki önerilere göre seçtik. Tüm seçimlerimizden memnun kaldık.

Fotoğraf makinemin hafıza kartını İstanbul'da unuttuğum için ilk geceki yemeği çekemedim. Cerveceria Catalana, Eixample'da, yani şehrin en popüler (hip kelimesini hiç sevmiyorum ben) yerlerinden birinde. Upuzun tezgahlarda sayısız tapas var. Rengarenk bir manzara. Ne yiyeceğinizi şaşırıyorsunuz. Bar sandalyesine oturup, tapasların hazırlanışını seyrederek yemeğinizi yiyorsunuz. Siparişinizi "şundan, şundan, şundan" diyerek veriyorsunuz. O yüzden oldukça sürprizli bir yemeğe hazırlıklı olmalısınız. Mesela yeşil zeytinin görüntüsü aynı olmasına rağmen bizdekine hiç benzemediğini, zeytin turşusu gibi bir şey olduğunu burada keşfettim. Ben sevdim zeytin turşusunu!

Cerveseria Catalana'nın kendi sitesi yok. Fotoğrafı şuradan aldım. Burayı o kadar çok beğendik ki başka bir gün tekrar gittik ama ilk gidişimiz haftaiçine denk gelmiş meğer. İkinci gidişimizde saat 11'e geliyordu ve sanırım 20 kişilik bir bekleme listesi vardı, mecbur vazgeçtik. Barselona gece gündüz yiyor sayın seyirciler!

Veee diğer harika keşiflerden biri: La Bodegueta!
Burası tarihi bir yer. Yoldan geçerken görseniz girmezsiniz, tam bir esnaf lokantası görüntüsünde ama aslında gizli bir cevher. Yerler talaşla dolu! Her yerde bulabileceğiniz tapalardan biri domatesli ekmek. Çıtır ekmek üzerine sürülmüş domates ve zeytinyağı. İşte sadece bu kadar ama hiç fark etmeden 5 dilim yiyorsunuz, ekmek o kadar lezzetli. Bir de ton balığı meselesi var. Barselonalılar ton balığına bayılıyorlar. Çoğu yer kendi konservesini yapıyor, kimi yerde çiğ olarak filetosu da yeniyor. La Bodegueta'da yarım kesilmiş domateslerin içine ton balığı dolduruyorlar. Gerçekten çok çok basit şeyler ama hem balık hem de domates böyle lezzetli olunca gerçekten bu basit şey bile ziyafet olabiliyor. Çalışanlar çok neşeli. Hiç İngilizce bilmiyorlar ama yardımcı olmak için ellerinden geleni yapıyorlar.
Tapas'lara devam edeceğiz. Evde ise tapas çalışmaları başladı!

Türk toplumunun evliliği benimseme hızı..

2011-08-19T02:06:00.000+03:00

..kesinlikle benden daha yüksek.

Yazlıktaki komşu teyze: Kızım, Bey'in gitti mi? Allah kavuştursun.
Ben: Hahaha. Bey? Hahahaha. Ay evet gitti, sağ olun.

Evlenince neler öğrendim no.1: Bey diyen teyzelerin suratına gülme Ayşe.

periskop

2011-08-18T18:43:00.014+03:00

1. Bebek'te House Cafe'nin yanındaki otopark 25 lira. Uzak durun, bu insanlar delirmiş! Mini Dondurma'nın dondurması ise çok güzel ve iki top dondurma üç lira. Hem de soslu-fındıklı. Sokağa taşan Lucca kalabalığı ise trajikomik. Bu konuya sonra değinmeyi düşünüyorum. İstanbul'da sürekli karşılaştığım "görünür olma manyaklığı" beni bu sıra en çok eğlendiren şeylerden biri. Herkes "çok yalnızım!" diye bağırıyor hareketleriyle. Neyse, bunu biraz daha burada yaşadıktan sonra yazmalıyım.

2. Şu anda İstanbul'un en serin açık hava yerlerinden biri Kanyon herhalde. Klima altında oturmayı sevmiyorsanız ve evde/dışarda sıcaktan delirecekseniz Kanyon'a gidin, doğal klimalı ortamda bunalmadan oturun.

Kanyon'daki Remzi Kitabevi'nde envai çeşit organizer, ajanda ve referans kitabı var. Bu yüzden Kanyon'a her uğradığımda burada biraz zaman geçiriyorum. 2012 ajandaları çıkmış bile. Aralık ayında kendime bunu hediye edeceğim. Sayfaları da kapağı gibi rengarenk.

Ankara'dan başka bir şehirde olduğumu anladığım bir olay oldu bugün. Kanyon'da bir cafede otururken çok yakınımda olmayan bir masada oturan bir çift, inanılmaz hararetli bir şekilde kavga etmeye başladı. Daha doğrusu erkek kıza bas bas bağırmaya başladı. Etraftan hiç kimsenin kafasını çevirip bakmadığına inanamadım. Bu iyi bir şey mi, kötü bir şey mi ona da karar veremedim. Kavga çok uzun bir süre, belki yarım saat devam etti. Ben önümdeki kitabı okumakta bile zorlandım, yanlarındaki masalar hiç oralı olmadılar. Kavganın şiddeti o kadar yüksekti ki, olay daha da büyüyecek, çocuk kıza bir şeyler yapacak diye korktum. Gerçekten böyle olsa insanlar yine öylece oturup sakin sakin sohbet etmeye devam edecekler miydi acaba? Ankara'da böyle bir manzaraya seyirci kalınması mümkün değil. Mutlaka biri müdahale eder. Bağıran kız olsa da, erkek olsa da. Galiba etmeli. Ben bu manzaraya karşı otururken aklıma eskiden yurtdışı için söylenen bir şey geldi: "Ayyy hiç var mı bizim ülkemiz gibisi? Oralarda ölsen kimse dönüp bakmaz." Böyle bir inanışa nereden varılmış bilmiyorum ama bugün bir erkek bir kıza bas bas bağırırken İstanbul'un ortasında kimse dönüp bakmadı, onu biliyorum.

oooo i'm an alien

2011-08-18T09:49:00.006+03:00

Şehri keşfederken, burada yaşayanların çok komik bulacağı şeyler yapıyorum. Bir yandan sokaklarda uzun uzun yürüyorum, sergiler geziyorum, harika şeyler yiyorum, bazen gördüklerime sinirleniyorum; bir yandan da bir turist gibi ona nasıl bineceğim, bileti nereden alacağım gibi konularda büyük şapşallıklar yapıyorum. Acaba diyorum ben tüm bunları "Yeni Başlayanlar için İstanbul" diye bir blog açıp orada mı yazsam, yoksa bu blogda bu etiket altında bir yazı serisi mı olsa?

O zaman metroyla Taksime gittikten sonra Şişhane metrosuna binmek için yukarı çıkıp tekrar giriş yapanlar için Michael Jackson'dan gelsin: You are not Alone!

what can i do sometimes

2011-08-16T09:18:00.004+03:00

gezikolikteyim!

2011-08-15T10:16:00.006+03:00

Barcelona pazarlarıyla ilgili yazım Gezikolik'te yayınlandı.
Blogumu takip ettikleri için teşekkür ederim!

Barcelona! Market & Pazar episode

2011-08-11T09:25:00.008+03:00

Benim pazar gezme merakımı artık biliyorsunuz. Sebze, meyve, balık, deniz ürünü, şarküteri dünyasına bırakın beni, bütün gün gezeyim, tadayım, fotoğraf çekeyim, o ne bu ne sorayım. Tezgahlar arasında bir çocuğun lunaparkta hissettiklerine benzer şeyler hissediyorum. Barselona'nın pazar konusunda sunduğu zenginlik, benim gibi biri için bu şehri anlatmaya Sagrada Familia'dan başlamayı imkansız yapıyor. Bol fotoğraflı Barselona pazar turu başlıyor!

Barselona'yı çok seveceğimi gitmeden önce de biliyordum. Bazı şehirlerin verdiği enerji rehber kitaplardan dışarı taşıyor, bu da doğal bir çekim yaratıyor. İnsan dilini bile bilmediği bazı şehirlere kendini ait hissediyor. Ben bir Viyana insanı değilim mesela, henüz gitmedim ama biliyorum ki belki şehri seveceğim halde Stockholm insanı da değilim. Stockholm çok üzülmüş olabilir bu duruma, ne yapalım Stockholm, ben de böyleyim. Bana sıcak hava, sıcak insanlar, yaşayan sokaklar gerekiyor. Viyana'yı en yaşanılası kent yapan Mercer yetkililerden biri olmam mümkün değil, kesinlikle veto hakkımı kullanırdım.

Madrid'de değişim öğrencisiyken Barselona'ya kalkıp gitmemiş olmak içimde ukte kalmıştı. Sonradan kendime defalarca insan onca süre orada kalıp nasıl Barselona'yı görmeden döner diye şaşırmıştım. Benim gibi biri için gerçekten efsanevi bir üşengeçlikti. Madrid'de o kadar harika zaman geçiriyordum ki kalkıp gitmedim, canım istemedi. Mayıs 2006 ne kadar yakın geliyor, 5 seneden fazla geçmiş üzerinden. 24 yaşında mıymışım ben o zaman? İşte bunların burada kayıtlı olması beni çok mutlu ediyor. İspanya'ya kredim sonsuz. Orada geçirdiğim zamanın tamamı güzeldi.

Patti Smith'in Çoluk Çocuk'u aylardır başucumda beni bekliyordu. Bazı kitapları da anlıyor işte insan okumadan, aynı şehirler gibi. Kafamın kazan gibi olduğu, düşünmem gereken bir milyon tane şey olduğu, moral durumumun kişisel tarihimin en dalgalı dönemini yaşadığı bir zamanda okumaya başlamak istemedim bu kitabı, bende heyecan uyandıran diğer kitapları okumak için beklediğim gibi. Patti Smith tatili bekledi. İyi ki öyle olmuş. Barselona'yı hatırladığımda hep Çoluk Çocuk'u da hatırlayacağım ben. 5 sene önce de Madrid'de bana Gizem'in doğum günü hediyesi olarak gönderdiği Baba ve Piç'i okuyormuşum. O zamanlar Elif Şafak'ı hala seviyormuşum. Duygular değişiyor!

Tamam, pazarlar. Pazarların en büyüğü La Boqueria, Barselona'nın kalbinin attığı, "kime sorsanız gösterir" La Rambla'da. Gerçek bir lunapark. Şarküteri reyonları aklımı başımdan almakla kalmadı, tüm bu jambon ve peynir çeşitleri beni hayatta yapılacak, denenecek ne çok şey olduğuyla ilgili bir kez daha karanlık düşüncelere sevk etti. Bu karanlık düşünceler deniz ürünleri ile karşılaşıncaya kadar sürdü. O kısımdan sonraki hissiyatım artık tamamen yerlerdeydi. Tüm hayatımı La Boqueria'da geçirsem bile her şeyi denemek için yeterli vaktim olmayabilir! İştahla tezgahları incelerken tanımlayamadığım birçok varlıkla karşılaştım. National Geographic'in içinde yaşıyormuş gibi bir şey. Şu alttaki nedir mesela bir bilen söylesin. Evet Percebes Gallecs görüyorum :)

Pazar inanılmaz hareketli. İnsanlar, satıcılar, turistler, bir yanda haldır haldır yemek pişen tapaslar. "En yoğun olan en iyisidir" yurt dışında genelde işleyen bir yöntem. Bu karışık deniz ürünleri tabağının yanında karışık mantarlar süper gidiyor. Yanında da bir badak soğuk beyaz şarap öğle yemeğini ziyafete çevirmeye yetiyor. Elbette bu tabakla karşılaştığınızda ellerinizi kirletmeniz gerekiyor. O sülünezler (biliyorsunuz bizde balık yemi olarak kullanılıyor!), karidesler, kerevitler çatal bıçakla yenmiyor, zaten yazık öyle yemeye teşebbüs etmeyin, tadını çıkarın. Islak mendili çantanızda bulundurmalısınız, çünkü hayır, burada ıslak mendil diye bir şey yok. Bu durumu umursayan da yok. Cennet!

La Boqueria'dan çıktıktan sonra, ki sizi temin ederim oradan tok ayrılacaksınız, eğer pazar gezmeye devam etmek istiyorsanız Mercat Santa Caterina'ya doğru yola çıkabilirsiniz. Binası ayrı güzel, pazar ayrı güzel. Tavsiye: Öğle yemeğinizi La Boqueria'da yiyin, daha sonra bir gün Santa Caterina'nın tropik meyve bahçelerinde kendinize rengarenk taze sıkılmış meyve suyu hediye edin, hiç bilmediğiniz, görmediğiniz meyvelerden birkaç tane deneyin. Bir de Mercat Sant Antoni var ama bu ikisini gördükten sonra başka bir pazar sizi kesmeyecek, oraya gitmeseniz de olur.

Ben Barselona'dan direk İstanbul'a dönecek olsaydım marketteki o peynirler, salamlar, hatta ve hatta meyve-sebzeler elimden kurtulamaz ve benimle birlikte ülke topraklarına seyahat ederlerdi ama maalesef bu mümkün olmadı. Mecburen ben de tadım çalışmalarını yoğunlaştırıp stok yapmak zorunda kaldım. Kış uykusuna filan yatacak olursam Nisan'da sapasağlam kalkarım yerimden.

oz büyücüsü

2011-08-04T15:13:00.004+03:00

Çandarlı'da olay belli.
Özetle rakılı akşamlar, günbatımları :)

ve bir takım diğer şeyler. Gözü açılmamış kedi yavruları gibi filan.

Burayı bırakmak her seferinde çok zor.

Bir Düğünün Anatomisi :)

2011-08-02T12:00:00.000+03:00

Davetiye: Bahar Taşkent
Makyaj: Yeşim Arsoy
Saç: Dia Kuaför Arcadium / Metin :)
Organizasyon: White Wedding
Müzik: Safa Bolat ve Şenlik Bandosu & DJ Mehmet Dinar
Fotoğraf: Düğün Hikayemiz
Nikah Şekeri: Macarons d'Antoinette ve etiketler Bahar Taşkent
Cupcake: Chocoj
Hediye düğün soundtrack cdsi: Bahar, annem ve ben ortak yapımı :)

Parçalar:
Giriş: Mert elektrogitarla Libertango çaldı, daha sonra Şenlik Bandosu Moliendo Cafe'yi çalarken nikah alanına girdik.
İlk dans: Gabriella Ferri - Remedios
Pasta: Paris Combo - Attraction

2011-07-29T16:42:00.000+03:00

Düğün Hikayemiz'in tanıtım filmi. Bizim düğünden de görüntüler var :)

Düğün Hikayemiz Tanıtım Filmi from Düğün Hikayemiz on Vimeo.

2011-07-28T00:21:00.000+03:00

Şimdi benim artık anlatmaya vaktim var ama daha önce defalarca tecrübe ettiğimiz üzere ben anlatacak çok şeyim olduğunda hiçbir şey anlatamıyorum. Evlendim, İstanbul'a taşındım, 16 senedir ayrı kaldığımız günlerin sayılı olduğu Nevra'yı ne kadar olduğunu bilmediğim bir süre için Avustralya'ya uğurladım, İspanya'ya tatile gittim, Ufo 3 tane parmak kadar kedi doğurdu. Sonra döndüm dolaştım, aynı geçen sene bu zamanlarda olduğu gibi şimdi yine Çandarlı'dayım. Bir sene içinde hayatım çok değişmedi ama değişecek bir hayat için bir sene hazırlandım. Şimdi beni bir sürü "yeni" bekliyor. Yeni bir şehir, yeni bir ev, yeni bir iş, yeni bir medeni durum hanesi.

Üşenmesem de düğünden fotoğraflar koysam, belki birine bir faydası olur neyi nerden nasıl yaptırdık yazsam, İspanya'yı anlatsam di mi? Evet güzel olur. Bu blog eski haline gelsin, bakınca benim içimi açma ana misyonuna geri dönüş yapsın. Birkiüç o zaman.

remember remember

2011-07-27T17:48:00.002+03:00

Dün gece harika bir geceydi. 26 Temmuz'u hiç unutmayayım ben.

2011-07-26T12:23:00.001+03:00

Nasıl özledim ben blogumu.

miii

2011-07-03T14:09:00.005+03:00

Hamile Ufo'nun askıyla bütünleşmesi :) Bizim çok yakında mini mini kedi yavrularımız olucak. Hala kendisi battaniyeleri cuk cuk emen Ufo nasıl doğum yapacak da yavruları onu cuk cuk emecek bilmiyoruz :)

2011-06-29T13:12:00.000+03:00

bu kız niye yazmıyor?

Midnight express

2011-06-24T02:14:00.000+03:00

Bir persembe gecesi saat yarimda Hisar'dan yola cikip bir bucuk saatte hala Taksim'e varamamak.
Hos bulduk İstanbul!
Karsilama merasimi icin tesekkurler!!

serdar doesn't need no education

2011-06-08T10:42:00.004+03:00

Ahahahah bu ne ya öldüm gülmekten.
Serdar Ortaç ya ne komik adamsın.

Buralara buralara buralara buralara
We don't need no education
We don't need no thought control
No dark sarcasm in the classroom
Hey teacher leave the kids alone
Kimseler seni öpmedi öpmemez

Hahahahha hay allahım ya.

ne var ne yok?

2011-06-08T01:28:00.002+03:00

MAG Haziran çıktı! Permalardan Ugg'a uzanan moda hataları hakkındaki pek önemli tespitlerimi okumak için dergi emrinize amade!

Ağaçtaki Ufo'yu bulun diyeceğim ama biz normalde bile arayıp bulamıyoruz kendisini, o yüzden kırmızı halka ile işinizi kolaylaştırayım dedim. Maymun olacakmış kedi olmuş zibidi.

Gizem'in kurabiye canavarı doğum günü pastası şahaneydi!
*
Beni merak edenlere çok koşturduğumu, çok yorulduğumu, zaman zaman korktuğumu ama heyecanlı olduğumu söylemek isterim. Az önce de parmağıma japon yapıştırıcısı bulaştırdım. Garip bişeymiş, nasıl çıkacak bilmiyorum. Durumlar böyle.

Reader'ımdaki postları okumak her gün görev bilinciyle yaptığım bir şeydir. Bin tane post birikmiş, nerden başlasam bilmiyorum. Ben bu kadar söyleyeyim, sen anla.

bu evrende bir tozsun, tarih seni unutsun :)

2011-05-15T23:55:00.005+03:00

Zamanın Kısa Tarihi'ni okuduğumda sanırım lisedeydim. Milyarlarca yıllık geçmişi olan bir evrende çok çok kısa bir süre için var olduğumuzu bilmemize rağmen, ufak tefek şeylere kafayı takmamızın çok saçma olduğunu ilk o zaman idrak ettim. Bunu hayat felsefesi haline getirebildim mi, hayır. Detaylar benim hayatımı oluşturuyor :) Ama zaman zaman kendimi kum tanesi gibi hissetmeyi severim, o zaman her şey çok küçük görünür gözüme; kendim çok küçük görünürüm önce, haliyle sorunlarım da ufacık oluverir.

Geçtiğimiz günlerde Zamanın Daha Kısa Tarihi elime geçince mutlu oldum, tam da ihtiyacım olan şeye kavuştum. Önceki kitabın bir özeti gibi. Aslında okuma sırası yanlış. O zamanki liseli halime yetişmiş olsa bu yeni basitleştirilmiş versiyonu, şu anki (sanki kuantum üzerine tezim varmış gibi) mühendislik okumuş halimle ilk kitabı okumalıymışım. Stephen Hawking'in çok eğlenceli anlatımıyla dünyayı, evreni baştan keşfediyorum. Okuduklarımla gerçekten başım dönüyor, içime çevirdiğim aklımı başka yerlere gönderiyorum. Kitabın en başlarında yer alan şu cümleler aslında bu kitabın bana tam da istediğim şeyi vereceğine dair sağlam bir ipucuydu:

Güneşimizin dışında bize en yakın yıldız olan Proksima Erboğa, gezegenimizden dört ışık yılı uzakta. Bu öylesine büyük bir uzaklık ki, tasarlanmış en hızlı uzay gemisiyle bile oraya ulaşmak on bin yıl sürer.

On bin yıl! Burada yüz yıl yaşayan çok uzun yaşamış oluyor. Orada belki hiç gidemeyeceğimiz yerlerde kim bilir neler oluyor..

Kitabı şiddetle tavsiye ediyorum. Üniversitede lak lak etmekten pek dinlemediğim Fluid Mechanics gibi dersler için biraz hayıflanıyorum.

(Ben de sürükleyici ve güzel bir roman ya da biyografi tavsiyesi istiyorum.)

everything will flow

2011-05-12T01:29:00.003+03:00

1. Hollandez sosum patladı. Uzun süre yumurta sarısı görmek istemiyorum! Ya ben yanlış bir şeyler yaptım, ya da hollandez sos gerçekten hatırladığımdan daha ağırmış. Kuşkonmazları iple bağlayıp tuzlu suda 10 dakika kadar kaynatın, üzerine zeytinyağı dökün afiyetle yiyin, en temizi. Yapmayacağım artık yumurtalı, tereyağlı bir şeyler! Çırpa çırpa kolum yoruldu, hem de bir şeye benzemedi.

2. Bahar gerçekten on parmağında on marifet bir insan. Her türlü fotoğraf, tasarım, yemek işinde gerçekten harikalar yaratıyor. Kendisinin bana inanılmaz yardımı oldu, hala oluyor. Bahar'la henüz tanışmadıysanız blogu şu, ablasıyla birlikte hazırladıkları yemek blogu da şu. Bir de buradan teşekkür etmiş olayım, her şey için ellerine sağlık Baharcım!

3. Facebook gibi zamazingolarda çok aktif olan kişilerin hayatlarında çok yalnız olduklarını ve doğru düzgün sohbet edecek arkadaşları olmadığını düşünüyorum.

4. 15 Mayıs Pazar günü internet sansürüne karşı yürüşe ben de gidiyorum. Detayları şuradan öğrenebilirsiniz. Ankara için saat 14:00'te Kuğulu Park ya da Yüksel Caddesi'nde. Sesimizi duyurmak için yapabileceğimiz pek az şey varken şansınızı değerlendirin, lütfen siz de katılın.

5. Heyecanımızı hiç kaybetmeden gitmeye devam ettiğimiz, başlasın diye gün saydığımız Odtü bahar şenliğinin ilk gününde bu sene maalesef avcumuzu yaladık. Sağanak yağmur doluya dönüştü. Ne standlardaki ev yapımı mercimek köftelerinden yiyebildik, ne planladığımız gibi hep birlikte Mfö'ye gidebildik. Ne yapalım bu seferlik böyle olsun dedik, daha önce Odtü'de gittiğimiz 125 Mfö konserine saydık (Odtü, şenlik konserleri konusundan çok yaratıcıdır. Bir sene Yeni Türkü, bir sene Mfö şeklinde devam eder program, ben gayet memnunum şahsen), Hocam'da çılgın boyutlu yemeklerimizi yedik. Ayşegül'ü çok özlemiştim, ona kavuştum. Sonra Selçuk'la akşam yemeği gibi upuzuuun bir kahve seansı yaptık. Bana çok iyi geldi.

6. Türk televizyonlarının en tatlı iki erkek kahramanını açıklıyorum: Jess ve Tuğsan.

7. Saçıma bir topuz yaptırdım ve Belgin Doruk saçlı kişilerin sırrını öğrendim. Kafama, simitçilerin tezgahla kafaları araları yerleştirdikleri gibi, pofidik bir simide benzeyen bir cisim koydular. Resmen kafama kat çıktılar. Sonra onu bir güzel sakladılar saçlarımla. March Simpson'a benzemenin sırrı buymuş, ben senelerce boşu boşuna uğraşmışım krepelerle. Ama elbette o olay beni aşan bir iş, birkaç yıl daha topuz yaptırmam herhalde. Aynı akşam topuzu bozarken kafamdan iki avuç toka çıktı. (Bu iyi oldu, bir sürü tel tokam oldu)

Kafamın çorbadan hallice olduğu bu günlerde bir paragraftan uzun yazı yazamadığımı fark ettim. Amma velakin kafamı 29 senede az biraz tanıdım ve kendisini yatıştırmak için gizli silahlarım yok değil.

yeşil!

2011-05-03T23:20:00.000+03:00

Ben böyle kurbağa şekilli bardak altlıkları yaptım. Derya Baykal'ın elişi programına çıkarsam şaşırmayın. Bardak altlığının hayatımdaki yerini sorarsanız, bu objeyi kullanmaya hayat boyu üşenmiş biri olduğumu söyleyebilirim ama etsy denen site dipsiz bir kuyu ve ben orada karşılaştığım ve aklımın erdiği güzel bir şeyler görünce denemeden duramıyorum. Bardak altlıkları fena olmadı bence :)
*
Bu kuşkonmazlar hollandez sos bekler. Bakalım yemek dünyasında zorluğuyla ün salmış hollandez'in altından kalkabilecek miyim.

Ufo kendini sokaklara attı. Daha dün minicikti, şimdi sanki muradına eremezse evi başımıza yıkacakmış gibi bir halde! Ne yapsak bilmiyoruz. Yavrularsa, onları bilmediğimiz, güvenmediğimiz birilerine vermeyi göze alamam. Daha da ötesi hadi ben ikna olsam annemin buna hayatta yanaşmayacağına eminim. Evde beş kediyle yaşarız diye korkuyorum :) Önce yavrulara talip olacak biri var mı diye sorayım size, sonra da Ufo'yla çiftleşebilecek tanıdığınız helal süt emmiş bir kedi var mı diye :)

Geç gelen bahar, en çok Odtü'yü güzelleştirmiş yine. Yürü yürü yeşile doyamıyorsun. 11 Mayıs'ta şenlikler var, hem de Ayşegül şenlik zamanı burada olacak, ne güzel olacak! Pek mutlu gelen-giden haberlerinin ardı arkası gelmiyordu sevgili okuyucu. İtalya'dan ev arkadaşım Beatrice altı ay içinde ikinci kez ülke topraklarına giriş yapıyor, bana da onu ve kızkardeşini yedirip içirip gezdirmek düşüyor!

2011-05-01T20:45:00.002+03:00

MAG Mayıs yayınlandı!
Rengarenk sayfamı çok sevdim.
Bayilerde ve burada.

2011-05-01T20:42:00.001+03:00

peh!

2011-04-29T12:01:00.002+03:00

Herkese kendi düğünü yılın düğünü :)

çok yaratıcısın bravo.

2011-04-27T19:06:00.000+03:00

The Incredible Shrinking Man

2011-04-25T16:24:00.010+03:00

1. Yüzük ölçüm 6.5 olmuş. İki senede 1.5 ölçü küçülür mü insanın parmağının çapı? Bir tuhaflık var bu işte. Suratıma kahkaha atacak bir kuyumcuya daha tahammülüm kalmadı. Bu ne incecik ve zarif bir vücut sahibi olmak kadar şahane ne de alnımın ortasında dev bir sivilce çıkması kadar kötü. Normal bir şey işte. Uzaylı muamelesi görmek istemiyorum!

2. İnanılmaz ama zamanında eski iş arkadaşım Toygar'ın Isparta'dan getirdiği Gülçiçek marka besleyici el kreminin üzerine krem bulamadım şu güne kadar. Krem emsallerinin asla başaramadığı bir şeyi yapıyor: Tırnakların yanında çıkan tuhaf, sert uzantları da elin kendisi kadar yumuşacık yapıp yok ediyor. Gecenin şu saatlerinde kutunun dibine yaklaştığımı görünce içimi hüzün kapladı. Satılır mı acaba bir yerlerde, yoksa illa biri Isparta'ya gitsin diye bekleyecek miyim? Gerçekten bir başkadır benim memleketim. At gitsin Norveçli balık ustalarının bile elini pamuk gibi yaptığı iddia edilen kremleri, Gülçiçek çok başarılı.

3. Öyle Bir Geçer Zaman ki'deki Cemile 75 doğumluymuş! Dört çocuk annesi olmasına rağmen ne kadar genç gösteriyor değil mi? :))

yaşasın yemek yemek!

2011-04-25T10:19:00.006+03:00

Evet sevgili günlük,

Sanma ki ev bakma işleriyle uğraşırken, hayata dair en büyük keyfim olan yemek yemeyi unuttum ve iştahımı donmuş gıdalarla tatmin ediyorum. Hafta sonumu geçirdiğim İstanbul'un yeme içme konusunda uçsuz bucaksız bir derya olması ve benim de bu konuda bir Discovery Channel muhabiri heyecanı duymam sebebiyle hafta sonu ev safarisi sonunda bütün gün çok yorulmuş olsam da yine de bir şeyler denemek için zaman ayırmak güzel oluyor. Bu bana gerçekten terapi oluyor. Daha alacak çok yolumuz var günlük. Deneyecek çok şey var. Trafikten ve kalabalıktan yılmazsan gidecek yerler öyle çok ki.

Bir kere şöyle bir şey var. Cuma, Cumartesi akşamı rezervasyonun yoksa iyi yerlerde masa bulma ihtimalin oldukça düşük. Aç biilaç bir halde restoran restoran gezip yer olmadığını duymak istemiyorsan çarşambadan planınızı yap.

Mama: Biz Hisar'dakine gittik. Aslında mekan ve yemekler gayet güzel. Perşembe akşamı gittiğimizden mi, pek rağbet gören bir yer olmadığından mıdır bilmiyorum oldukça boştu. Bence bu güzel bişey! Yediklerimizden ve ev şarabından çok memnun kaldık.

Galata Meyhanesi: Yemekler güzel değil ama sanırım aslında buraya kimse yemek yemeye gitmiyor. Tam meyhane usulü. Çok küçük porsiyonlar, etli balıklı tavuklu menü. Yaş ortalaması biraz yüksek ama bu sizi yanıltmasın, belli bir saatten sonra herkes ayaktaydı. Eğlenceli bir yer ama ben galiba uzun süredir pek uğramadığım fasıl eğlencesini pek de özlememişim. Buranın çıkışında Asmalı Mescit'e, yüksek nüfuslu arkadaşlarımın hiçbir yere sığamayıp kendilerini attıkları Balkon diye bir yere gittik. Asansör bozuktu, 6 kat gibi bir şey çıktık. Aklı olan buraya yanaşmasın! Kısa süre durup çıktık.

Aleko'nun Yeri: Bu seferin en güzel keşfi olan Aleko'nun Yeri'ni Erdem önerdi, hep beraber gittik. Resmen denizin içinde bir restoran burası. Balık şahaneydi. Üzerine de mutlaka lokma yemelisiniz. Ben ilk defa Yeniköy taraflarına gittim, çok beğendim. O kadar uzak olmasa daha güzel olurdu tabii ama ara ara gidilip daha güzel havalarda yürüyüş yapmak gerek.

Ev yemekleri bakımından da verimli bir hafta sonu oldu ama gözünde minik bir ayıya dönüşmek istemediğimden bu icraatlardan bahsetmeyeceğim sevgili günlük. Bu arada Eskiden sen ne güzel yediklerinin fotoğrafını çekerdin, ben de anlattığın yerleri daha güzel canlandırırdım gözümüzde, öyle bir tek Mama'da çekilmiş mantarlı aperatif fotoğrafı ile beni oyalayamazsın dersen de sonuna kadar haklısın demek zorundayım. En kısa sürede bu eski alışkanlığıma geri döneceğim. Folder folder seyretmelere doyamadığım yemek fotoğraflarına yenilerini ekleme vakti geldi!

Biz bu hafta sonu Erdem'in doğum günü şenlikleri kapsamında Ankara'dan herkes buraya geldiği için çok kalabalıktık ve İstanbul'da ne çok güzel yer var diyip diyip, her seferinde Asmalı Cavit'de yemek yeme ritüelimizi 20 kişilik nüfusumuzdan dolayı gerçekleştiremedik. Gecelerce üst üste dışarı çıkabilen, içlerindeki yaşam enerjisine hayran kaldığım sevgili arkadaşlarım sabah 6'da eve dönmek üzere Scotch'a gittiklerinde onlara katılacak enerjimi ise İstanbul emlak piyasası emerek yok etmişti. Bu nadide mekana ("pavyon gibi ama çok eğlendik ya" dediler) gidemedik ama yine de ne güzel, arkadaşlarım hep buraya gelsin, çok eğlensinler ki ayakları alışsın.

Bir de benim için hala Aşk-ı Memnu'daki Nihal olan hanım kızımız metroda tam karşımda oturuyordu. Kız galiba gerçek hayatta 30 kilo. Televizyonda bu kadar farklı görünen biri daha olamaz herhalde. Biz çıksak nasıl görüneceğiz demek ki. Ki gördüğün üzere bu gidişatla incecik görüneceğim kesin!

Öptüm. Ciao,

Ayşe

ben hala turistim

2011-04-21T11:48:00.002+03:00

Sapphire'in terası güzel olmuş aslında ama daha güzel değerlendirilebilirmiş. Güzel bir restoran yerleştirilebilirmiş, böyle bir manzarayla çok güzel iş yapardı. Hem oldukça geniş bir alan olduğu için yer de müsait.
Neyse, Diamond gelip 9 metre farkla Sapphire'i dövene kadar, Sapphire Türkiye'nin en yüksek binası.
261 metrelik binaya çıkarken asansörde kulaklarım tıkandı ama daha fenasını Melbourne'de yaşamıştık.

en güzel gelinlik

2011-04-14T22:37:00.002+03:00

yenebilen gelinlik!

sakız mevzu: "bir tek orada yer kaldığı için en öndeyiz"

2011-04-13T00:00:00.002+03:00

Sümeyye Erdoğan medyada genişçe yer bulan tiyatro terk etme sahnesiyle ilgili olarak bayağı duygusal bir mektup kaleme almış. Ben bu konu ile ilgili, başrol sahibi sakızdan ziyade başka bir konuya takıldım. Sümeyye Erdoğan, olayın cereyen ettiği sırada en ön sırada oturuyor olmasıyla ilgili "bir tek orada yer kaldığı için en öndeyiz" demiş. Sümeyyeciğim, sanırım tiyatroyu sinema sandın. Tiyatroda sinemadaki gibi "bir tek orada yer kaldığı" için en önde oturulmaz. Ön sıra biletleri satışa çıkar çıkmaz tükenir. Sanırım bu talihsiz tecrübe tiyatroya ilk teşrifinde gerçekleşti. Mektubunda bahsettiğin gibi sanata ilgin devam edecekse yakın gelecekte bu konu hakkında tecrübe sahibi olacağını tahmin ediyorum. Şansın böyle iyiyse bize de önden bilet ayarlamanı rica ediyorum, zira biz hiç bulamıyoruz.

güneşli havalar

2011-04-12T02:52:00.003+03:00

Bahsettiğim Macarons d'Antoinette kutu ve makaronları işte bunlar. Makaronları çoktaaan yedik bitti ama kutuları kullanmaya devam edeceğim.

Macarons d'Antoinette Turan Emeksiz Sok. No:7/24 Gaziosmanpaşa'da.

come va?

2011-04-10T23:00:00.013+03:00

- Bugün arkadaşlarıyla uzuuuun süren şen şakrak bir kahvaltı yaptı, keyfi yerinde. *

- Cem Yılmaz'ın gösterisine bileti var, yuppi! *

- Biletleri bitirmezseniz Amy Winehouse'a da gidecek. *

- İştahı tavanda ama kilo almıyor, hatta nasıl oluyorsa veriyor (tahtalara tak tak), bu gidişatla bir anda 5 kilo alacağından emin. Her gün "kurabiye güzeli" yemek gibi bir icat çıkardı ve bunu en istikrarlı davranışı haline getirdi. *

- Masterchef'teki Tuğsan restoran açsın istiyor. *

- Anlaşılan o ki domain alamayacak çünkü aldıktan sonra onunla nasıl baş edeceğini anlayamadı.

- Norwegian Wood'a bileti olduğu halde gidemedi ama filmi buldu ve izleyecek. Korsanlığıyla barışık. - Dekorasyon dergisi satışlarını canlandırıyor. *

- Dandik bir şey için omzuna tek bir tane dikiş atıldı. Son dikiş tecrübesinden beri teknoloji oldukça yol almış. Dikildiğinden beri canı hiç acımadı. Küçükken suratına uyuşturulmadan dikiş atıldığı için bu konuda fobisi var(dı ama artık geçti). *

- Macarons d'Antoinette'in makaronlarına ayrı, kutularına ayrı bayıldı. *

- 29 yaşını doldurmuş bir kişi olarak ne zaman ideal nemlendiricisini bulacağını merak ediyor. *

- Ufo'yu sirke verecek zira kedi durduğu yerde 1.5 metre kadar zıplayabiliyor.

nasıl domain alınır?

2011-04-06T22:38:00.002+03:00

Biri bana öğretsin. Ben de blogger'dan terfi edip, şu an gündemimi oluşturan İstanbul emlak piyasası hakkındaki aşırı sıkıcı gözlemlerimi sizinle paylaşayım :)
Evet biliyorum can atıyorsunuz duymaya! :)

help!

2011-03-29T02:15:00.003+03:00

Sevgili blog dünyası,

Giriş: Yazımı okuyabiliyor musunuz onu da bilmiyorum ama şu güne kadar sessiz sedasız düğün hazırlığında olan bir insan olarak ilk kez anket yapma joker hakkımı kullanmak istiyorum. Sizin engin tecrübelerinize ihtiyacım var.

Gelişme: Düğün orkestrası için bir önerisi olan var mı? İlla orkestra olması da şart değil. Eğlenceli bir grup, şarkıcı? Bir süre sonra zaten iyi bildiğim bir DJ çalacak, o yüzden içim rahat. Bir şey bulamazsam tamamını DJ'e teslim etmeyi düşünüyorum. Ben bi düğüne gitmiştim, orda çalan şu grup çok iyiydi ya da bizim düğünümüzde şu geldi çok eğlenceliydi diyen birileri varsa insaniyet namına benimle irtibata geçsin lütfen. Genelde tavsiye edilen grupların videolarına 2 dakikadan uzun süre tahammül edemedim. Milli marşımız değiştirilecekse Amado Mio ya da Historia de un Amor olmalı, ben bu şarkıların bu kadar popüler olduğunu bilmiyordum! :)

Sonuç: Düğün organizasyonu hakkında bir oh çekmek için son adım bu olacak. İnanılmaz ama diğer şeyler ya ayarlandı ya da üzerinde karar verildi . Tabii daha ortada ev olmaması gibi ufak tefek detaylar var ama o düğün organizasyonu değil, o yüzden sayılmaz :)

Şimdiden çok teşekkürler!

Ayşe

29

2011-03-23T01:54:00.002+02:00

Bu yaşımda hayatım çooook değişecek! 29 bana uğurlu gelsin :)

arbeit macht frei!

2011-03-16T19:47:00.003+02:00

House'ta kullanılan müzikler her zaman harika ama pazartesi yayınlanan bölümün (7. sezon 16. bölüm) sonunda çalan bu parça (Peter Gabriel - My Body is a Cage) fevkaladenin fevkindeydi.
*

Ben ekşi sözlüğe hep sozluk.sourtimes.org diye giriyorum. Benim gibi başka kimse var mı?
*

Gerçek hayatta ehueheue diye gülen kimse var mı? Bu nasıl kullanılmaya başlandı?
*

Düğün fotoğrafı için araştırma yapıyorsanız artık rahat bir nefes alabilirsiniz. Konunun bir numarasını buldum. Here it is!

ne var ne yok & yapılacaklar

2011-03-16T14:00:00.000+02:00

- Ankara Uluslararası Film Festivali 18-27 Mart arası. Filmlerini seç. Ankara'da festival olunca öyle çok seviniyorum ki gösterimlerin bana çok alaksız yerler olan Batı ve Kızılay Büyülü Fener Sineması'nda (bazılarının da Çankaya Çağdaş Sanatlar Merkezi ve Goethe Enstitüsü'nde) olmasına bile söylenmeyeceğim. Batı Sineması biletleri Mybilet'te. Program yerine İzlence deyince daha mı iyi oluyor anlamadım. Sanki gerçek hayatta bir kişi izlence diyormuş gibi?

- İstanbul Film Festivali 2-17 Nisan arası. Filmlerini seç. İmkansızın Şarkısı'nın filmi gösterilecekmiş. Kaçırırsan kendini affetme. Biletler 19 Mart'ta biletix'te. Hazır oradayken Cem Yılmaz'a da gitsek güzel olur.

-Amme hizmeti olarak "Evlilik başvurusu: Türkiye bürokrasisi insanları evlenmekten vazgeçirmek üzere mi tasarlanmıştır?" rehberi hazırla. Ülkede her gün binlerce kişi evlenirken bu konuda hala standard bir prosedür olmamasının sonuçlarını tecrübe etmek zorunda kalmayacak Türk gençliği sana minnettar kalsın. Hele bir de ayrı şehirlerde yaşarken bunu yapmaya çalışanlar anıtını diksin. Ben bu işleri doğru düzgün anlatan bir kaynak bulabilsem gerçekten hediye gönderecektim ama maalesef mümkün olmadı. (Gitmeden önce beş kez arayıp yönelttiğim "Yanımda ne getirmeliyim?" soruma, beş defa "Kimliğinizi alıp gelin" cevabını veren Toplum Sağlığı Merkezi, dün kan vermeye gittiğimde benden fotoğraf istedi. Sabahın köründe makyajsız ve sıfır fotojenik halde gittiğim Toplum Sağlığı Merkezi'nin yanındaki fotoğrafçı Photoshop mucizesi ile beni biraz normale döndürdü. Günün kahramanı kendisidir. -Telefonda fotoğraf bilgisinin verilmemesinin tezgah olduğuna inanıyorum.- Kan verdiğiniz yerde fotoğrafınızın bulunmasının gereği nedir? Zaten belediyeye bir sürü fotoğraf götürüyorsunuz.) Parantezdeki örnekteki gibi "Neden kimse bişey söylemiyor?" diye isyan ettiğiniz dakikalarda hayatınızı aydınlatacak rehber olacak bir yapıt hazırlamayı gerçekten istiyorum. Hazırlarken içim çok sıkılacakmış hissini atarsam yazacağım. Bakalım.

- Öyle Bir Geçer Zaman ki'de Mete'nin grubu artık ne olur başka bir şarkı çalsın diye imza kampanası başlatacağım. Dizi başladığından beri sadece tek bir şarkıyı prova eden grup liseler arası yarışmayı kazanamazsa müziği bıraksınlar. Şarkının introsu başlayınca bizi gülme tutuyor.

kış gitsin!

2011-03-14T00:42:00.003+02:00

Son yazıda hayatımda gördüğüm en uzun sarkıtlardan bahsetmiştim. Bizim sarkıtlar çıldırdı, artık uzamakla kalmayıp yere değmeye başladılar. Sonra bugün Ankara birden bire ısındı, kutup buzullarımız kimsenin kafasını delmeden yere indi.Orkideler şahane. Sakın açmıyorlar, kurudular diye düşünüp orkidelerinizden vazgeçmeyin. Birden size böyle şahane sürprizler yapabilirler.

Artık bugün Ankara'da kışın son günüymüş, öyle diyorlar. Yarın 15 derece bekliyoruz. Yarın ayrıca Brüksel'den gelecek Ayşegül'ü de bekliyoruz.

Cuma gecesi "her sene mutlaka kış bitmeden bir kez uçarak popomuzun üzerine gümmm diye oturmalıyız" misyonunu başarıyla tamamladım. Gecenin bir yarısı eve girerken, tesadüfen bizim evin önünden arabasıyla geçmekte olan mahalle arkadaşım Erdem'in "Ayşeeee!" diye seslenmesiyle birlikte neye uğradığımı şaşırıp uçtum. Erdemciğim de benim beklenmeyen akrobatik performansım üzerine arabasını yolun ortasında bırakıp "Ayşe iyi misin iyi misin iyi misin" diyerek koşturarak bana yardıma geldi. Bu sefer ayağımda topuklu bile yokken bunu başardım, her seferinde kendimi aştığım için bir tebriği hak ediyorum.

Una bella giornata

2011-03-10T01:02:00.005+02:00

Neredeyse akşamüstüne kadar tek bir araba bile geçmedi ana yol üzerinde sayılabilecek evimizin önünden. Kar iki gündür aralıksız yağdı yağdı yağdı. Daha önce ne zaman bu kadar çok kar gördüm hatırlamıyorum. Melih Gökçek twitter'dan birine "yollar gerçekten tuzlu, tat istersen" gibi bir şeyler söylemiş. Çıktık dolaştık, dizimize kadar gelen karlara gömüldük. Çok güzeldi.

Kardanadam yaptık. Dans figürlü kardanadam.

Hangi çimlere? :)

Bu ne böyle?
Zavallı kırmızı vosvos. Tamamen gömülmüş!

Pencerelerin içleri bile kar doldu. Ne oldu hani sizin cemre düşmüştü? Bundan sonra kar yağsa da tutmazdı? Bu sene Ankara cemre diye bir şeyin olmadığını kanıtladı. Yüz yıllık efsane tarihe karıştı.

Bu saçaklarımızla, korku filmi için mekan arayanları tavlayacağız. Hayatımda daha uzununu görmemiştim herhalde.

Kulaklıktaki Hello Kitty kafası Ufo'nun kafasından büyük :) Kendisini dışarı çıkardık. Boyundan yüksek kar birikintisinin içinde olmak pek tuhafına gitti, bata çıka yürüdü sonunda eve kendini zor attı :)

aleykümselam!

2011-03-10T00:52:00.000+02:00

2011-03-09T00:22:00.003+02:00

Kar kesti yolu,

sen yoktun.

Şiirden anlamayı hiç becerememiş kazma bünyeme rağmen, orta okul yıllarından beri tek dizesini unutmadığım bu şiir geldi aklıma tekrar Ankara böyle güzel olunca.

pazartesi neşesi

2011-03-07T00:32:00.004+02:00

Kaynaklar diyor ki cennet ülkemizde 2002'de yılda 66 kadın cinayete kurban gidiyorken, bu sayı 2007'de 1077 olmuş. Şu an ise bu sayı günde 5 kadına çıkmış. Bunlar resmi rakamlar. Kim bilir kaç kadın istatistik bile olamıyor, ilkelliğimizi yüzümüze vurmaya gücü yetmeden hayattan kaybolup gidiyor. Başbakan da dedi ki: "Artıyormuş gibi gösterilen şiddet aslında azalmaya başlayan vakaların abartılmasından başka bir şey değil." İnsanın içi kararıyor be blog. (Diyorsun ki senin için kararmış o da bir şey mi, beni hepten karattılar!) Şu ülkede bir işe yaramak için verdiğimiz çabaya bir anlam yükleyemiyorum. İşe yaramaya çalışmak bir işe yarıyor mu bilmiyorum.

Şu an 61 olmuş tutuklu gazeteci sayısı. Darbe döneminde 31'miş bu sayı. Gazeteciler tutuklu, kendi halinde bir şey yazmaya çalışanların blogları saçma sapan sebeplerle kapalı. Ben hayatımda futbolla ilgili bir şey yazmadım, benim blogumun suçu ne? O bahsedilen yasa dışı içerik için blogların tamamı mı kapanmalıydı?
**
Geçtiğimiz haftanın en çok izlenen programı ise Yetenek Sizsiniz Türkiye olmuş.

kısa kısa

2011-03-04T00:34:00.003+02:00

- Tanıştırayım. House'un karısı. Tabii önemli olan iç güzelliği.

- Blogger'ın kapatılmasına karşı yapabileceğimiz bir şey var mı? Örgütlü bir hareket? (Facebook'ta gruplara üye olmak gibi beyhude işler harici elbette.)

- Ankara'daki If'e katılım gösteriniz rica edeceğim. Ödüm patlıyor bir sonraki sene kaldırırlar diye.

- Selçuk Altun'un Bizans Sultanı isimli yeni kitabı çıktı. Gözüm aydın.

- Mart geldi, Ankara'da hava 12 derece. Yakında erik ve çağla çıkar.

- Cumartesi günü Mustafa Balbay için böyle bir şey yapılacak. Ben gideceğim.

Benek'i kaybettik..

2011-02-28T11:45:00.004+02:00

Beklenmeyen bir son değildi ama uzun bir süredir gayet stabil olduğu için bu kadar ani olmasını beklemiyorduk. Hatta tüm doktorların söylediğinin aksine, ben galiba iyileşeceğini düşünüyormuşum.. Benek, kötü geçen bir günü atlatamadı ve dün sabaha karşı onu kaybettik. Belki de sonu belli olan, böylesine can sıkıcı bir hastalıkta çok fazla acı çekmeden ve daha kötü günleri yaşamadan hayata veda etmek onun şansına olmuştur diye teselli etmeye çalışıyorum kendimi ama başaramıyorum.. Seni çok seviyorum Benek. Her zaman çok özleyeceğim..

yaş ilerler, öküzlük baki kalır

2011-02-23T00:35:00.002+02:00

İstanbul'a gelip giderken yolda enteresan şeyler oldu. Otobüse bindiğimde sabahın erken bir saatiydi. Otobüs yolculuğunu çok seviyorum. Televizyon var, filmler var, wireless var, telefonu açabiliyorum, sürekli çay kahve var vs vs. Özellikle Varan muavinleri inanılmaz başarılı. Hepsi çok kibar ve güleryüzlüler. Gerçekten yolculuğunuz iyi geçsin diye ellerinden geleni yapıyorlar. Hep güzel geçiyordu yolculuklarım. İlk defa bu yolculukta iki yolcu yüzünden huzurum bozuldu ve kavga çıkarasım geldi.
*
Otobüs kalkar kalkmaz hemen gazete servisi yapılıyor, ardından ilk çay-kahve servis ediliyor. Teyzemin biri, çay servis eden muavine "Ben Hürriyet istiyorum!" dedi. Önünde başka bir gazete hali hazırda bekliyor bu arada. Muavin gayet kibarca "Servisi tamamlayıp hemen getiriyorum hanımefendi" dedi. Hanımefendi olmayan kadın ne desen beğenirsiniz: "Hayır! Ben hemen şimdi okumak istiyorum gazetemi!" Böyle durumlarda benim kulağımdan resmen alevler çıkıyor. Teyzenin yaşı gayet ileri, bu yüzden bir türlü bir şey diyemiyorum, içim şişiyor şişiyor şişiyor. Keşke yaşıtı olsaydım da bir şeyler diyebilseydim diye hayal kuruyorum. Öyle çok istedim ki "Sizin gazetenizin, arkanızda oturan yolcunun kahvesinden daha önemli olduğunu nerden çıkardınız? Getirecek işte muavin arkadaş beş dakika sonra. Saygılı olun biraz. Neden gerginlik yaratıyorsunuz!" ya da "10 dakika önce dağıtıldı gazete. O zaman aklınız neredeydi? Şimdi ne hakla muavine laf edebiliyorsunuz?" ya da "Madem Hürriyet okumazsanız ölmek üzeresiniz neden otobüse binmeden önce üç kuruşa bir gazete almadınız?" diyebilmeyi. Ama diyemedim. Muavine bakarak "Takma kafana" işareti yapmakla yetinmek zorunda kaldım. Bir araca bindiğinde bilet almış olmaktan dolayı tüm çalışanları ve hatta tüm yolcuları satın aldığını düşünen bu görgüsüz zihniyetle büyük derdim var. Teyzenin yaşı büyük, rahat rahat bindiriyor herkese. Şimdi yaşı büyük diye saygı hak ediyor mu bu kişi aslında? Hayır etmiyor. Laf etsen bir türlü, etmesen bir türlü. Ne mi oldu peki? Muavin servisi bıraktı ve Hürriyet'i yerine götürdü. Ben oturduğum yerde köpürdüğümle kaldım.
*
İkinci olayda ise kırklarının başında bir kadın beni şoka uğrattı. Kendisi koltuğunu dibine kadar yatırmış kitap okuyor. Şimdi bu koltuğu tamamen yatırma konusu enteresan. Evet, aslında "Koltuk bunu yapmaya izin veriyorsa ben de yatırırım, ne var ki bunda?" diyenler olabilir. Ben öyle düşünmüyorum. Uçakta, otobüste vs. ne zaman koltuğumu yatırsam arkaya dönüp sorarım rahatsız ediyor muyum diye. Ama kabul ediyorum, koltuk yatırmak için illa ki izin almaya gerek yok. Neyse, konuya dönersek, abla yatırmış koltuğunu.. Bu koltuğun tam arkasında oturan, 60'larının sonlarındaki teyze koltuğuna yerleşmeye çalışırken biraz zorlandı ve şöyle dedi: "Hanımefendi acaba bu koltuk öne doğru biraz kayıyor mudur? Yatırmanıza bir itirazım yok ama koltuk biraz öne gidiyorsa çok sevinirim." Ve kırklarının başındaki çok modern görünüşlü abla, bu nazik teyzeye ne yaptı? İnanılmaz yüksek bir sesle "Hay Allahım yarabbim sen bana sabır ver!" diye haykırdı. Ben artık bunun üzerine terbiyemi takınmayı boşverip, şu dandik durumda yarabbisine sığınacak kadar neden bunaldığını anlayamadığım ablayı göz hapsine aldım. Kibar teyzem hala "Bir sorsak arkadaşlara belki bir yolu vardır" gibi bir şeyler gevelerken, canavar abla "Hanımefendi olmaz öyle şey! Bunları böyle tasarlamışlar!" diye yine en desibellisinden açıklamalar yapmaya başladı. Bu aşamada ağzımı açıp açmamak arasında ciddi gel gitler yaşadım ama sustum. Neden? Yine benden büyük diye. Şimdi soruyorum size: Gerçekten susup oturmak mı gereklidir bu durumlarda? Terbiye anlayışım yetersiz kalıyor cevabı bulmaya.
*
İkiniz de çok terbiyesizdiniz 16 Şubat Çarşamba günü sabah 09:30 otobüsüyle İstanbul'a giden iki teyze. Umarım kendiniz ya da bir şekilde bunu size iletebilecek birileri okur bunu. Umarım yaşıtınız birileri de yakın zamanda ağzınızın payını verir. Oh be!
*
Ama hep de kötü şeyler olacak değil. İstanbul'dan dönerken uçakta tam benim hizamda kesinlikle tanıdığım biri oturuyordu. Ben görüp görebileceğiniz hafızası en berbat kişilerden biriyim. Özellikle yüzleri çok çabuk unutuyorum. İşte, bu keçi sakallı, mavi gözlü çocuğu kesinlikle tanıyorum bir yerden ama merhaba diyecek yakınlıkta biri mi olduğunu, yoksa o kişinin ünlü biri mi olduğunu çıkaramıyorum. İşte benim genel problemim! Her zaman yaptığım şekilde, kendisini görmemiş gibi yaparak yerime oturuyorum. Bu durumlarda genelde eve varınca gördüğüm kişiyi anlatıp bana yardımcı olmalarını sağlarım. Yoksa kafayı yerim. Bulmak zorundayım. Mesela bir seferinde bana bir konserde selam veren bir adamı evde soru cevap ilerleyerek bulduk. Birkaç defa gittiğimiz bir doktor çıktı. Ben nereden hatırlıyım doktoru? Bu sefer durum iyice komikmiş. Evde gördüğüm kişiyi anlatmaya başlamamla kendisini televizyonda görmem bir oldu. Meğer merhaba demeli miyim diye beni tereddüte düşüren kişi Yetenek Sizsiniz'e çıkan ve şu an tüm televizyonlarda gösterilen sihirbaz çocukmuş :)

Saçın modası olur mu?

2011-02-22T00:04:00.006+02:00

Ülkemizin koyu tenli nadide kızlarına zaten hiç ama hiç yakışmamış karamel rengi saçın modası geçti, kamuoyuna duyurulur. Lütfen artık bu konuda ısrarcı olup, göz zevkimizi daha fazla bozmayın. Tamam, heves ettiniz, anladık; ama artık yeter. Yepyeni bir şey söyleyeceğim: Moda olan her şey, herkese yakışmaz. Eğer bembeyaz bir tene sahip değilseniz bu renk ile maceralara girmeyin. Hadi madem vaktinde bir hata yaptınız, artık devam etmeyin. Bakın, kara-sarı ten rengine uymayan çiğ sarı saç renginin yılmaz bekçisi Demet Akalın (şekil 1a) bile sonunda akıllandı.
*

Sanıyorum bu turuncumsu saç modası yanlış anlaşılmalar zinciri sonucu ortaya çıktı. Çağla Şikel, Cennet Mahallesi denen dizide bir çingeneyi canlandırıyordu (şekil 2a). Orada saçları bu renkti. Ayrıca kulağına, boynuna, bileklerine sayısız takı takıyor, bir yandan da "abe, abe, abe" diye konuşuyordu. Saçları canlandırdığı karakter ile gayet uyumluydu yani. (Şu anda da kendisinin sarı saç ısrarına anlam veremem.) Malesef, Çağla Şikel'in bu saç rengi veba gibi yayıldı ve esmer Türk kızı, teniyle neredeyse aynı renk bu saçı üzerinde hiç düşünmeden benimseyiverdi. Çünkü yeni olan hiçbir şey kaçırılmamalıydı! Elbette Beyonce, Rihanna vs. böyle radikal şeyler yapabilirler. Buna göre tonlarca makyajları yapılıyor ve normalde sarışın Demet Akalın gibi soluk benizli görünecekken, gayet iyi duruyorlar. Ama tatlım, sen öyle durmuyorsun.

Gördüğü her şeyi güruhlar halinde uygulamayı pek seven bir toplum olduğumuz su götürmez bir gerçek. Elbette değişiklik güzeldir ama televizyonda gördüğümüz her şey bize gitmeyebilir. Hatırlarsınız, Victoria Beckham'ın bir kuaför ziyaretiyle bütün ülkemiz o saçma sapan önü uzun arkası kısa modelle (şekil 3a) gezdi aylarca bu ülkede. Kimse o tuhaf kesimli saçın uzayınca neye benzeyeceğini düşünmedi ve sonra etraf bir sürü "uzayıp bozulmuş Victoria Beckham saçlı" kızla doldu. Nato kafa nato mermer sözünü pek severim.

Beyaz tenli değilseniz sarı, turuncu, karamel gibi renklerden uzak durunuz, komik olmayınız. Saçın doğru kullanımı aşağıdaki gibidir.

Ten renginiz bu renk değilse böyle şeyler yapmayın. Sevgiler, saygılar.

Bugün 15 Şubat

2011-02-15T12:00:00.000+02:00

Daha önceden belirlediğim Oscar tahmin günü geldi çattı!
Geçtiğimiz yıllarda olduğu gibi yine ikişer tahmin yapacağım: İçimden geçen (A) ve aslında gerçekleşeceğini düşündüğüm (O) ödül sahipleri olarak işaretledim.. Haydi bakalım!

En iyi film adayları: (Adaylardan The Kids are All Right'ı henüz seyredemedim.)
127 Hours
Black Swan
The Fighter
Inception (A)
The Kids Are All Right
The King's Speech
The Social Network (O)
Toy Story 3
True Grit
Winter's Bone

En iyi erkek oyuncu adayları:
Javier Bardem - Biutiful (A)
Jeff Bridges - True Grit
Jesse Eisenberg - The Social Network
Colin Firth - The King's Speech (O)
James Franco - 127 Hours

En iyi kadın oyuncu adayları:
Annette Bening - The Kids Are All Right
Nicole Kidman - Rabbit Hole
Jennifer Lawrence - Winter's Bone
Natalie Portman - Black Swan (A) (O)
Michelle Williams - Blue Valentine

En iyi yardımcı erkek oyuncu adayları:
Christian Bale - The Fighter (O)
John Hawkes - Winter's Bone
Jeremy Renner - The Town
Mark Ruffalo - The Kids Are All Right
Geoffrey Rush - The King's Speech (A)

En iyi yardımcı kadın oyuncu adayları
Amy Adams - The Fighter
Helena Bonham Carter - The King's Speech (O)
Melissa Leo - The Fighter
Hailee Steinfeld - True Grit (A)
Jacki Weaver - Animal Kingdom

En iyi yönetmen adayları: (Aslında Inception olsa ona verecektim ödülü.)
Darren Aronofsky - Black Swan (A)
Ethan Coen, Joel Coen - True Grit
David Fincher - The Social Network (O)
Tom Hooper - The King's Speech
David O. Russell - The Fighter

En iyi orijinal senaryo adayları:
Another Year : Mike Leigh
The Fighter : Scott Silver, Paul Tamasy, Eric Johnson, Keith Dorrington
Inception : Christopher Nolan (A) (O)
The Kids Are All Right : Lisa Cholodenko, Stuart Blumberg
The King's Speech : David Seidler

En iyi uyarlama senaryo adayları:
127 Hours : Danny Boyle, Simon Beaufoy
The Social Network : Aaron Sorkin (A) (O)
Toy Story 3 : Michael Arndt, John Lasseter, Andrew Stanton, Lee Unkrich
True Grit : Joel Coen, Ethan Coen
Winter's Bone : Debra Granik, Anne Rosellini

En iyi animasyon film adayları:
How to Train Your Dragon
The Illusionist
Toy Story 3 (A) (O)

En iyi yabancı film adayları:
Biutiful : Alejandro González Iñárritu (Meksika) (A) (O)
Dogtooth : Giorgos Lanthimos (Yunanistan)
In a Better World : Susanne Bier (Danimarka)
Incendies : Denis Villeneuve (Kanada)
Outside the Law : Rachid Bouchareb (Cezayir)

lunedi

2011-02-14T01:24:00.004+02:00

Geçen hafta Nüfus Müdürlüğü'nde bi iş halletmek için Kızılay'a gittim. Ne kadar zaman geçtiğini hatırlayamadım en son Kızılay'a gidişimin üzerinden. Bir de Ankara'dan söz ediyoruz en nihayetinde. Ben Kızılay'a en uzak mesafede oturanlardan biriyim, o bile 20 dakika sürüyor. Hiç işim düşmemiş herhalde. Çok değişmiş Kızılay. Çok güzelleşmiş göründü gözüme. Belki de ben yüz yıldır görmediğim için bana mı öyle geldi bilmiyorum. Nüfus'taki işimi de şipşak beş dakikada halledince biraz dolaştım. Hala her taraf dersanelerle dolu, bakıp isimlerini hatırladıkça içim sıkıldı biraz. Yöntem Dersanesi bilmem ne.. Ne garip bir dönemdi o dersane zamanları. Bütün gün okul, sonra dersane, akşamın bi saati evde ol, sonra bütün hafta sonu yine dersane. Ben zaten lise son sınıfa dair neredeyse hiçbir şey hatırlamıyorum, neredeyse yaşamamış kadar az. Hiç görüşemediğimiz için Nevra'yla pazar sabahları dersaneden önce, gerçekten garip derecede erken bir saatte buluşup kahvaltılar etmemiz gibi böyle görüntüler var aklımda. Oh kurtuldum dedim bir yandan. Bir yandan da üzerinden 10 yıl geçtiğini fark ettim. Hayatımın üçte birinden daha uzun süre geçmiş yani dersaneye gitmemin üzerinden. Vay be!
Yanıma fotoğraf makinemi almadığıma pişman oldum. Bir sürü ilginç şey gördüm. Recep İvedik bebekleri yapmışlar, sizin haberiniz var mı? My Way kıraathanesi gördüm. İnanılmaz türkü bar afişleri gördüm. Hepsine kendi başıma bakıp, içimden gülmek zorunda kaldım. Çok güzel stenciller gördüm, beğendim.
Vaktinde hobi olarak kulak deldirmeye gittiğimiz Karanfil Pasajı'ndan üç yıl yetecek kadar -sürekli kaybolup, bir türlü nereye gittiği bulunamayan tipte- kıskaçlı minik siyah toka, siyah lastik toka ve bir sürü tel toka aldım, karşılığında komik bir para verdim. Tokacıda bangır bangır Doğuş çalıyordu ve dükkanda çalışan kızlar müşterileri hiiiç umursamadan şarkıya eşlik ediyorlardı. Şarkı beni çok eğlendirdi, yalnız olduğum için bir kez daha üzüldüm çünkü şarkı gerçekten kahkahalarla gülmeyi hak ediyordu. İçinde bir de monolog barındıran trajikomik bir şarkıydı. Keşke içinden bir cümle hatırlayabilsem de söylesem size nasıl olduğunu, gerçekten Pazartesi eğlenceniz olurdu. Gerçi ben dükkanda kendimi bırakıp kahkahayı patlatsam Doğuş fanatiği oldukları su götürmez ablalar beni çiğ çiğ yerlerdi muhtemelen. Bu alışveriş sonrası uzunca bir süre tokaya ihtiyacım olmaz ama uzun süredir ciddi "tokacı" sıkıntısı yaşadığımdan ve artık hiçbir yerde Agatha vs. haricinde tokacı olmadığından artık adresim belli. Doğuş dinlemek de hiç umrumda değil!
TED'in artık orada olmadığını bilmek de bir tuhaf geldi, Dost'un hala orada olduğunu görmek hoşuma gitti, Yüksel Caddesi'nde her gittiğimde gördüğüm kazı çalışmalarını bu sefer görmedim, mutlu oldum. Kızılay'ı neden sevmediğimi hatırlamaya çalıştım, bir cevap bulamadım. Heralde dersanelerin çağrıştırdıklarıyla ilgili bir şeyler.
Sakarya'daki gözlemeci hala açık mı diye gidip bakmaya üşendim ama gerçekten insan beyni çok enteresan, Kızılay'a gittiğim günden beri o gözlemecide 10 sene önce yediğim yoğurtlu kıymalı gözlemenin tadını alıyorum. Kızılay'a bir kez daha gitmek farz oldu.
Silikon iphone kabı arıyorum şu jel gibi olanlardan. Nereden bulurum bilen var mı? -Kızılay? :) -
Hazır sormaya başlamışken bir de Cadbury Flake satan bir yer biliyor musunuz? Avustralya'dan getirdiklerim bitti, Doruk'un yeni getirdikleri de bitecek diye yiyemiyorum (yenisini bulamazsam bunlar bozulana kadar yemem ben!). Kesin vardır bir yerde ama nerede?

p.s: Benek iyi. Herhangi bir kötüleşme göstermiyor. Karnındaki şişlik duruyor ama öncekinden kötü değil. O kötü olmadıkça panik yapmayacağım. Bu şekilde yaşayıp giden birçok kedi olduğunu öğrendim. Belki de bize de öyle olur. Gerekli ilaçlar yolda, onları bekliyoruz. Benek Hanım mırlaya mırlaya uyuyor, keyfimiz yerinde.

FIP

2011-02-09T02:20:00.003+02:00

Malesef Benek'in test sonuçları geldi ve FIP teşhisi doğrulandı. Ne yazık ki tüm kaynaklar sonunun iyi olmayan bir hastalık olduğunu söylüyor. Veterinerimiz bu hastalıkla ilgili şüphelerini ilk açıkladığından beri internette konu hakkında araştırma yapıyorum, yurt dışından birçok kişiyle yazışıyorum, bunları veterinerimizle paylaşıyorum. Bir buçuk aydır devam eden teşhis maratonu ve testler sonunda son karar FIP oldu. Fazla detaya girmek istemiyorum. FIP oldukça nadir görülen ve aslında ne teşhisi, ne de tedavisi tam anlamıyla çözülememiş bir hastalık. Türkiye'deki veterinerler kortizon tedavisi ile hastalığı yenmeye değil de, kedinin daha rahat yaşamasına yönelik bir yöntem izliyor gibi görünüyor. Yurt dışında ise "homeopat" veterinerler kortizonu tamamen reddedip, yoğun protein desteği ve bitkisel takviyelerle kedinin bağışıklık sistemini güçlendirip virüsü vücudun yenmesini sağlama taraftarılar. Bu şekilde kurtulan vakalar oldukça az da olsa var.
Benek'in durumu kötü değil. Sadece karnında oldukça fazla sıvı birikmiş halde ve bu da hareketini kısıtlıyor. İnternette okuduğum vakalara nazaran çok hafif seyrediyor Benek'te hastalık. (tak tak tak!) Şimdilik kortizon tedavisini reddettik. Amerika'da birkaç vakayı başarıyla sonuçlandırmış bir homeopat veterinerle irtibattayım. Burada sunulan seçenek çözüme yönelik olmadığı için ilk önce onların önerdiği yöntemi denemeye karar verdik.
Elimizden geleni yapmaya çalışıyoruz. Umudumuz var. Umarım şansımız da bize yardımcı olur.
FIP hakkında bilgisi olan varsa bana yazarsa çok sevinirim.

hafta sonu filmleri sever

2011-02-06T23:49:00.012+02:00

Bu hafta sonu, kötü filmler hafta sonuydu. Aslında bu iki kötü filme gitme sebebimiz de aynıydı: Biutiful'a gidememek. İki seferde de süresi uzun olan Biutiful'un gösterim saatlerine denk gelemeyince kendimizi başka filmlerde bulduk. Eh, sonuç olarak kendimiz edip kendimiz bulduk. Her zaman beğendiğimiz filmleri anlatacağız diye bir şey yok. Buyrun.

Sanctum'u film başlayana kadar uzayda geçen bir bilim kurgu filmi sanıyordum. Meğer mağaralar, dalgıçlar, tüpler, paletler filan varmış filmde. Üç boyutlu. Ellerinde bu kadar para olduğu halde bu kadar berbat filmler yapabilmek için insanlarda özel bir yetenek olmalı. Belki de Zaten üç boyutlu film yapıyoruz, ne gerek var başka şeye? diye de düşünüyor olabilirler. "Seni yeneceğim mağara!" gibi kahkahaya sebebiyet veren gaz cümleler, sırasıyla hangi oyuncuların öleceğini bile bir bakışta tahmin edebildiğiniz bir kurgu.. Mağaracılığa çok meraklı olmayan biri bu filmi sevebilir mi bilmiyorum. Ekşi sözlük'te "James Cameron Avatar'dan artan 3D'siyle bu filmi çekmiş" diye bir yorum vardı. Beni çok güldürdü. Filmi daha iyi açıklayacak bir cümlem yok!

Diğer film Aşk Tesadüfleri Sever'di. Bu filme dair bir önyargım vardı: Dandik bir aşk filminden başka ne olacak? Ama Ankara'da geçiyor, ama Mehmet Günsür var, ama Eylül Akşamı var.. Film hakkındaki yorumları okuyup, pek de fena olmadıklarını görünce bilerek isteyerek, hür irademle gittim filme. Aslında bu filme çok kötü diyemem. Sadece Belçim Bilgin tam bir felaketti. Ya rolü ona hiç uymamış, ya da gerçekten çok başarısızdı. Tüm gülümsemeleri, kahkaları, elini sürekli saçında gezdirmesi şaşırtıcı derecede yapmacıktı. Oysa ki Hatırla Sevgili'deyken hiç böyle hissetmemiştim onunla ilgili.. Bunun dışında iyi taraflara bakarsak: Mehmet Günsür, Mehmet Turgut muydu? Öyleydi ya da değildi, canlandırdığı Özgür karakteri çok tatlıydı, Mehmet Günsür'e de cuk otumuştu. Altan Erkekli her zamanki gibi müthişti. Ayda Aksel'i ise her izlediğimde keşke daha çok izleyebilsem onu diyorum.. Teğet geçilmiş bir oyuncu bence kendisi. Ayrıca, Ankara'yı olduğundan daha güzel göstermişler, sanırım Sorak ailesi Ankara'yı gerçekten seviyor ama Gençlik Parkı'nın cafe'sinin pek de popüler bir yer olmadığını bilmiyor olabilirler :) Filmde yer yer komik olacak kadar fazla tesadüf var ama zaten film sırtını tesadüflere yaslamış, bunu da gizlemiyor. Müzik, filmi kesinlikle daha seyredilebilir yapmış, iyi müzik kullanımı konusunda takdir takdir. Bir de çocuk oyuncular çok tatlıydı, Belçim Bilgin'den de kat be kat başarılılardı! Son olarak güzel bir web sitesi hazırladıklarını da söyleyip bitireyim. Filmin pek bir iddiası yok. İzleniyor ama ne yazık ki vasatın ötesine de geçemiyor. Üç gün sonra filmin neye benzediğini hatırlayacağımı pek sanmıyorum..

Ama kötü filmler her zaman kötü değildir! Ne demek bu? Geçenlerde televizyonda, daha önce izlemediğim Kate and Leopold'a denk geldim. Bir yandan battaniye altında uyuklayarak seyretmek için ideal (Hugh Jackman'ın hiçbir payı yok!), Hollywood romantik komedi klişelerinin bini bir para, olması imkansız şeylerin olup durduğu ve karakterlerin bunlar olmuyormuş gibi davrandığı, kısacası çizgi film gibi bir film. Meg Ryan tüm filmlerinde aşağı yukarı aynı mimiklerle, aynı saçla, aynı yüz ifadesiyle oynayıp, yine de isim yapabilmiş bir kadın, ne şaşırtıcı bir şey! Neyse, neden kötü film her zaman kötü değil? Çünkü bu filmin sonunda şahane bir şarkıyla tanıştım. Sting'in hiç duymadığım bir parçası varmış. Adı Until. Meğer Sting bu parçayla Altın Küre bile kazanmış. Sanctum ve Aşk Tesadüleri Sever ise malesef böyle gizli hazineler barındırmıyordu, hatta Aşk Tesadüfleri Sever hazinemizden çaldı bile diyebiliriz. Yıllardır durduğu yerde duran şarkımız Eylül Akşamı birden popüler olur şimdi..

Sinema salonlarında şansım yaver gitmeyebilir ama evde 127 Hours, King's Speech, Winter's Bone, True Grit gibi şahane filmler sayesinde halimizden memnunuz! Şimdi If de başlıyor, gelsin listeler!

MAG Şubat!

2011-02-04T12:00:00.002+02:00

Burda!!

Mag'ın yılbaşı balosunun yayınlanan fotoğraflarından birinde ben de varım ama kendimi biraz şişko buldum. Hem de neredeyse yıllardır en düşük kilomdayım. Hep televizyon için diyorlardı, dergi de şişman gösteriyor şekerim!

notte

2011-02-03T01:36:00.002+02:00

Günübirlik İstanbul. Ayın biri kilisesi, anahtarlar. Pera Müzesi'nde Frida & Diego ve Çarlık Rusyası'ndan Sahneler. Vivienne Westwood Melissa incelemesi. Kanyon. Bulunamayan karpuzlu ekmek tahtasının nihayet bulunuşu. (Esse'de Kitchenaid'ler 400 lira indirimli bu arada, meraklılarına bulunmayacak fırsat. Hangi rengini alsam, hangi rengini alsam?? Ebay'de ise burdakinin yarısı. Amerika'dan Kitchenaid sipariş edilir mi? Gerçekten soruyorum.) Gourmet Burger Kitchen, Türk kahvesi. Varan bistro. Ankara.
Bolu Dağı'ndan geçerken korkmadık değil. Kar yolları kapatmış. Ama geldik. Ben de gece Benek'imle uyuyabildim.. Benek rahatsız olduğu için Ufo'yu ihmal ediyorum biliyorum ama Benek iyileşsin, tekrar hoplayıp zıplamaya başlasın, şu lanet FIP şüphesinden bir kurtulalım, mümkün bir tedavi olsun, o zaman ne güzel olacak..

girebolu

2011-01-31T00:34:00.005+02:00

Bu haftasonu uzun süredir yağmadığı kadar kar yağdı. Cuma günü bez spor ayakkabılarla dışarda gezerken, cumartesi sabah bembeyazdı her yer. Çok güzel manzaralar vardı. Karlar çamur rengini almadan hemen önce kışın Ankara'ya çok yakıştığını düşündüm. Dışarı çıkmak zorunda olmadan, evde iki minik kedi, elimde tığ ve etrafım rengarenk yünlerle kaplıyken kışı sevebiliyormuşum ben; bu da yeni bir bilgi.

Yarın çabuk geçsin istiyorum. Çabuk geçmese de güzel haberler getirmesini bekliyorum. Minik Benek iyi olsun..

83. Oscar adayları açıklandı!

2011-01-25T23:20:00.003+02:00

Evet, yine senenin o vakti geldi. Geçtiğimiz sene Avatar'a rağmen The Hurt Locker'ı 9 dalda aday gösterip, bir de utanmadan bu filme "En iyi film" ve "En iyi yönetmen" ödüllerini layık görerek, zaten kendilerinin objektifliğiyle ilgili sallantıda olan fikirlerimizi E bu kadar da olmaz ki! noktasına taşıyan akademi, bakalım bu sene neler yapacak? Sinema konusunda gerçekten bir kıstas oluşturup oluşturmadığı bolca konuşulan, yine de görkemli töreninden midir, ışıltılı kırmızı halı geçişinden midir bilinmez, gözümüzü alamadığımız ve adaylar açıklanınca kendimizi pür telaş vaziyette henüz izlemediğimiz aday filmleri izlemeye adadığımız Oscar töreni bu sene de bir süreliğine gündemimizi meşgul edecek.

83. Oscar ödülleri için adaylar bugün açıklandı. Tören 27 Şubat'ta. Gecenin sunuculuğunu Anne Hathaway ve aynı zamanda "En iyi erkek oyuncu" kategorisinde adaylığı bulunan James Franco yapacak. Adaylıklarda çok büyük sürprizler yok. Akademi geçen sene "Up" ile yaptığını bu sene "Toy Story 3" ile devam ettirerek "En iyi film" kategorisini bir animasyon ile süslemiş. En iyi yönetmen kategorisinde Christopher Nolan'ı görememek, The Social Network'ün abartılmış sekiz adet adaylığı bu senenin ilk ukteleri. The King's Speech'i henüz izlemedim. Kayda değer olduğunu düşündüğüm eksik filmleri tamamlayayıp, geleneksel favori filmler piyangosunu düzenleyeceğim. Kendime gün belirliyorum: 15 Şubat!

Önemli dallardaki bazı adaylıklar şöyle:

En iyi film adayları:
127 Hours
Black Swan
The Fighter
Inception
The Kids Are All Right
The King's Speech
The Social Network
Toy Story 3
True Grit
Winter's Bone

En iyi erkek oyuncu adayları:
Javier Bardem - Biutiful
Jeff Bridges - True Grit
Jesse Eisenberg - The Social Network
Colin Firth - The King's Speech
James Franco - 127 Hours

En iyi kadın oyuncu adayları:
Annette Bening - The Kids Are All Right
Nicole Kidman - Rabbit Hole
Jennifer Lawrence - Winter's Bone
Natalie Portman - Black Swan
Michelle Williams - Blue Valentine

En iyi yardımcı erkek oyuncu adayları:
Christian Bale - The Fighter
John Hawkes - Winter's Bone
Jeremy Renner - The Town
Mark Ruffalo - The Kids Are All Right
Geoffrey Rush - The King's Speech

En iyi yardımcı kadın oyuncu adayları:
Amy Adams - The Fighter
Helena Bonham Carter - The King's Speech
Melissa Leo - The Fighter
Hailee Steinfeld - True Grit
Jacki Weaver - Animal Kingdom

En iyi yönetmen adayları:
Darren Aronofsky - Black Swan
Ethan Coen, Joel Coen - True Grit
David Fincher - The Social Network
Tom Hooper - The King's Speech
David O. Russell - The Fighter

En iyi orijinal senaryo adayları:
Another Year : Mike Leigh
The Fighter : Scott Silver, Paul Tamasy, Eric Johnson, Keith Dorrington
Inception : Christopher Nolan
The Kids Are All Right : Lisa Cholodenko, Stuart Blumberg
The King's Speech : David Seidler

En iyi uyarlama senaryo adayları:
127 Hours : Danny Boyle, Simon Beaufoy
The Social Network : Aaron Sorkin
Toy Story 3 : Michael Arndt, John Lasseter, Andrew Stanton, Lee Unkrich
True Grit : Joel Coen, Ethan Coen
Winter's Bone : Debra Granik, Anne Rosellini

En iyi animasyon film adayları:
How to Train Your Dragon
The Illusionist
Toy Story 3

En iyi yabancı film adayları:
Biutiful : Alejandro González Iñárritu (Meksika)
Dogtooth : Giorgos Lanthimos (Yunanistan)
In a Better World : Susanne Bier (Danimarka)
Incendies : Denis Villeneuve (Kanada)
Outside the Law : Rachid Bouchareb (Cezayir)

heberler

2011-01-25T01:07:00.001+02:00

- Torrent denen şey sonunda hayatıma girdi. Sezonlarca dizi internet boşluğundan bilgisayarıma akıveriyor. Kardeşim evdeki interneti son damlasına kadar sömürdüğüm için beni bu teknolojiyle tanıştırdığına bin pişman. Boşu boşuna satın almışım o House sezonlarını. Kötü bişey evet ama öyle kolay ve hızlı ki faydalanmamak için deli olmak gerek.
- Ayşegül on air! Daha çok yazacakmış, öyle diyor. Dört gözle bekliyoruz. Blogunun header'ı online siparişin son meyvesi yeni nevresim takımım olur, Ayşegül'le birlikte onu da tanıştırmış olayım.
- Benek yarın sabahtan veteriner fakültesine gidecek. Lütfen lütfen kötü bir şey çıkmasın da ben de durumu açıklayıp, daha önce başına böyle bir şey gelmiş olan var mı diye sormak zorunda kalmayayım. Şiş karın, in in in artık.
- Davullar zurnalar ses kontrol: Nevra Cuma günü ülke sınırlarına geri dönüş yapıyor!
- La Flambee ve hatta Rafine'ye hala gitmedik. Bir de Filistin'de biraz kuytuda köşede kalmış bir binanın zemin katında Zozo diye bir yer var. Hem vintage butik, hem cafe. Oraya da gitsek. Çok formdan düşmüşüz çoook.
- 5 Şubat'ta Isobel Campbell ve Mark Lanegan IKSV Salon'da konser verecek. Görünce çok heyecanlandım, neredeyse Emiliana Torrini konserinin son anda iptal olmasını bile unutuverecektim. Sonradan okudum ki konser son albümün (Hawk) tanıtım turnesi kapsamında düzenleniyormuş. Kararsızım kararsızım. Deus ibi Est dinleyemeyeceğiz mi demek oluyor bu? Heralde bu ikiliyi bu kadar seven yegane insan ben olabilirim şu ülkede, üşenme kalk git Ayşe.
- Heberler'i izliyor musunuz? Çok komik!

Tuvalette ne oluyor?

2011-01-24T01:30:00.005+02:00

Artık isyan ediyorum! Bu durumun bir açıklaması olmalı. Sevgili hemcinslerim lütfen bana söyleyin: Tuvalette o kadar uzun süre ne yapıyorsunuz? Hayır, bilmediğim, atladığım bir şey varsa benim de haberim olsun, ben de yapayım. Tuvaletin önünde birbirinden ayrılan dişi ve erkek neden (ama neden) o kapının önünde aynı dakikalarda geri buluşamıyor? Bir kız işini halledip çıkana kadar üç erkek tuvaleti çoktan terk etmiş oluyor. Erkeklerin çişi daha mı az? En nihayetinde zaman geçirmek için çok da şahane bir seçim değil tuvalet, bu popüleriteyi neye borçlu hakikaten merak ediyorum. Evet fizyolojik farklardan doğan mecburiyetlerden haberdarım. Eylemi bir tarafın ayakta, diğer tarafın da oturarak gerçekleştirdiğini biliyorum ama yine de tüm bu bilgilerim ışığında dahi, bu süre farkını açıklayan bir sonuca varabilmiş değilim.

Yer, zaman tanımıyor bu konu. Etrafta inin cinin top oynadığı şehirler arası yollardaki ücra dinlenme tesisinde bile, kadınlar tuvaletinde önemli bir nüfus yoğunluğu oluyor. O dinlenme tesisinde masalarda oturup yemek yiyen, çay içen insan sayısı kadar kadın vardır tuvalette, garanti ediyorum. Aynı şekilde, çok kalabalık olmayan restoranlarda dahi tuvalette sıra bekliyorsunuz, bekliyorsunuz, bekliyorsunuz. Mango indiriminde soyunma kabinlerinin sıralandığı bölmeye doğru Kabinleri seri kullanalım lütfeeen! diye periyodik olarak bağıran satış görevlisi gibi benim de bağırasım geliyor.

Bu hafta sonu, akşam gittiğimiz iki yerde de tuvalete gidişimde aynı komik kuyrukla karşılaşınca artık bu konuyu bir bilene (o siz oluyorsunuz) danışmaya karar verdim. Aslında bunu, içerde hayatın anlamını çözen hanım kızlarımızdan biri tuvaletten dışarı teşrif edince bizzat kendisine sormak gibi bir niyetim vardı ama üşendim konu uzar diye. Madem içerde bu kadar zaman geçiriyorsun, ultra prima'ya dönüş yapmak sosyal hayata iştirakin açısından faydalı olabilir desem, her türlü insan var, hanım kızımız içerde hayatın anlamını çözmüş olabilir ama yine de espri anlayışı çok kuvvetli olmayabilir, sonra ayıkla pirincin taşını.. Cesaretimi toplayıp bir gün yapacağım bunu. Siz de o ulvi bilgiyi birinci ağızdan edinip nirvanaya ulaşacağımız güne kadarki süre zarfında konu hakkındaki engin bilgilerinizi paylaşıp beni aydınlatırsanız sevinirim.

Tuvalet konusunda kafama takılanlar ne yazık ki bununla sınırlı değil. Bu kadar tuvalet konusu şimdilik yeterli ama bir süre sonra incelenmek üzere: Hayatta kendine yetebilme: Tuvalete iki kişi giden kızlar - You will never walk alone.

mutfaktaki gizli güçler

2011-01-14T11:54:00.002+02:00

Gece pişirip de, fotoğrafını sabah çekerim diye düşündüğüm elmalı paydan geriye kalanlar.

Ay afiyet olsun sabah sabah, bi fotoğrafını çekseydik! :)

tv

2011-01-14T02:21:00.007+02:00

1. Adı "Siyaset Meydanı" olan bir programda neden "Eyvah Eyvah" filminin ekibi konuk olur ve çalgılar eşliğinde şarkı söylenip dans edilir? Köy Meydanı.

2. Ali Kırca'ya biri "Abi senin sesin güzel, sen şarkı söyle" mi dedi? "Burası da aspat" diye bağırıyor kendisi şu anda, oldukça fena. Ali Kırca sen şarkı söyleme, madem oyuncuları ağırlıyorsun bence Siyaset Meydanı'nı da sunma. Başka bişeyler yap, Ali Show filan. Bir siyaset programı olarak etliye sütlüye dokunmamanın binbir yöntemi. Aynı ekibin geçenlerde katıldığı Beyaz Show bundan pek de farklı değildi sonuçta.

3. Seyirciler arasından soru soranlardan biri, (aslında genelde kimse sormuyor herkes bir şeyler söylüyor) "Çanakkale'yi tanıttığınız için teşekkürler. Bu vesileyle daha önce Bozcaada'da film çeken x, bilmemne beldemizde film çeken y ve Troy filmini çekerek bölgemizin tanıtımına katkıda bulunan Brad Pitt'e teşekkür etmek istiyorum" dedi. Hiç şaka yapıyormuş gibi bir hali yoktu, kalakaldım.

ayrıca:

Kimliğini afişe etmek istemiyorum ama Ters Cephe isimli sinir harbi programı seyrettiğimiz sırada ev halkının bir ferdi "Aaa Rasim Ozan Kütahyalı'nın bilgisayarını gördün mü? Büyük iPhone!" dedi. Baktım iPad'miş. 5 dakika güldüm. Evet cok ayıp :) Ve ilerde benim başıma da gelecek, o zaman da çok komik olacak :)

foto blog

2011-01-12T02:01:00.005+02:00

Hani denir ya, "İnsanlar yaşadıkları dönemin kıymetini bilmiyorlar, zaman geçtikten sonra anlıyorlar" diye; ben buna inanmıyorum. Ya da bilmiyorum, belki de benim başıma gelen bu değil. Bir dönem kendi kendime "Hayatın bir daha bundan daha iyi olmayabilir Ayşe. Hatta bu kuvvetle muhtemel, o yüzden tadını çıkarmaya bak." dediğimi hatırlıyorum. Öyle olacak mı bilmiyorum, umarım değildir ama bu güzel bir tatmin noktasıymış! Çocukken de, daha sonra okula giderken de hayatımdan gayet mutluydum. Sonra çok fazla değişken giriyor işin içine. Emin olmak eskisi kadar kolay olmuyor. Nasıl görünebileceğini biliyorum. Bu "büyümeme, dünyanın kaç bucak olduğundan bihaber yaşama" halinden keyif alma durumu, aslında o devrin sadece yan gelip yatmaya ayrılmış bir zaman dilimi olmasındanmış gibi.. Ama hayır, bu değil. Kendimi pek de kontrollü, mantık küpü biri olarak tanımlayamam ama yine de o dönemlerde, aslında okula gidip gelmekten başka sıfır sorumluluk sahibiyken, ileride geriye dönüp baktığımda kendimde görmekten hoşlanacağım şeyler yapmayı denediğimi görüyorum. Ne bileyim mesela, ders dinlemenin sonradan ders çalışmaktan daha kolay olduğunu erken fark ettim. Derslerdeki problemleri erteleyip üst üste biriktirince sonra yine en çok benim canımın sıkıldığını orta okula geçmeden anladım. (Tam inek!) Gerçi bu çok parlak stratejik yaklaşımlar hep üniversiteye kadarmış. Sonradan canım hiç istemedi ders çalışmayı ama zaten üniversite zor olsa da bir şekilde bitiyor.. Bir enstrüman çalmayı öğrenmenin önemli olduğunu söylüyorlardı, buna burun kıvırmadım, yeni diller öğrenmenin çok iyi fikir olduğuna inandım, elimden geleni yaptım, basketbol oynadım, bi türlü sevemedim, dersanelere gittim, testler çözdüm. Gibi. Yani aslında o zamanlar da bazı gayretler vardı hayatımızda, katıksız dolce vita değildi, ama şimdi olduğu gibi hayat bir şeylerin savaşına, sonsuz amaçlar silsilesine dönüşmemişti. Ve şimdi o gözlerin dikildiği yerler bana bir türlü doğru gelmiyor. Eskiden amaçları daha anlamlı buluyordum belki de.. Şimdi daha çok mutluluk getirmesini bırak, aslında hep kendinden götürecek şeyler hedefleniyor gibi. Önümüze itelenen "ideal insan yol haritası" bana fena halde yanlış geliyor ama kime şikayet etmeliyim bilmiyorum. Etrafıma bakıyorum, hep böyle. Herkes o haritayı almış önüne, yolunu bulmaya çalışıyor ama bir yandan hep bir şeylerin değişmesini umar halde. Hep beklenti, safi beklenti. Ben de öyleyim, hep bir şeyler bekliyorum çoğu zaman çevremde gördüklerimden farklı beklentiler de olsa bunlar. Değişime olan özlemin bu kadar kuvvetli olması bana yorucu geliyor. Yanlışın nerede olduğunu bulmaya çalışıyorum; çünkü hep böyle değildi. Her şeyin aynen olduğu gibi olmasından mutlu olabildiğimi hatırlıyorum ve bu yetimi tamamen kaybetmemiş olmayı diliyorum. Ya da akıllanmakla mı ilgili acaba? Saftirikken her şey güzel, ignorance is bliss filan. Gerçi şimdi aman ne akıllıyım.. Halinden daima pek memnun olanları da, kimi zaman pek salak buluyorum. Bir de bu tarafı var işin. Değişimden korktuğun için halinden memnunsan, o memnun sayılmaz.

Çocukların sürekli büyümek istemesi, yaptıkları birçok şeyin amacının büyümek olması ne garip. Tüm dünya da bu konuda çocukların zaafları sonuna kadar sömürmekten geri durmuyor. Uyu da büyü, yemeğini ye büyü, ay sen abla/abi olmuşsun. Olmayıversin ya abla/abi; yemeğini yiyip de büyümeyiversin hemen. Çocuğum olursa ona sürekli çocuk olmanın ne kadar güzel bir şey olduğunu anlatacağım, hiç "ye de büyü" demeyeceğim. Belki de oturduğum yerden rahat rahat konuşuyorum diye kızıyordur anneler, "Hayattaki tek motivasyonu büyümek olan bir çocuğa yemek yedirmeye çalışırken bu zaaftan faydalanma da görelim" diye ama şimdilik düşüncem bu. Pırasayı seven bir çocuk yaratma planım da var ama galiba bu daha ütopik. (Onu başarırsam klonlayıp piyasaya süreceğim.) Çocukken sulu boya yapmaktan, barbie ile oynamaktan gayet memnun olduğumu ve büyümekle ilgili fazla bir derdim olmadığını hatırlıyorum. Hatta bir keresinde asansörün düğmesine boyum yetişmeyince önce canımın sıkılıp sonra "amaaan nasıl olsa büyüyünce hep ben basacağım, şimdilik ne güzel işte başkaları bassın" diye düşündüğümü hatırlıyorum. 4 yaşında olmalıyım bu olduğunda. 4 yaşındaki biri anı benden daha iyi yaşıyor olabilir mi? O Ayşe, eğer hala bir yerlerdeysen hemen dışarı çık. Düğmeye basmanın pek de önemli bir mesele olmadığını birinin bana söylemesi gerekiyor ve sanırım senden başka kimsenin lafı bana pek inandırıcı gelmiyor.

Bir de "Bir an önce bitsin şu okul, bıktım ders çalışmaktan, işe gidip gelmek istiyorum" grubu var ki maddi sebepler yüzünden acilen çalışması gerekenler haricinde, bunlardan da çok sayıda olur hep. Hiç anlayamadım onları. Zaten sınırlı bir dönem, eninde sonunda işe gidip geleceksin, şu an hayatının belki de en özgür dönemi. Hatta son özgür dönemi. Zaman yöneticisi sensin. (Bak bu çok önemli işte!). Bende mi bir tuhaflık vardı ders çalışmayı hiç sevmeyip, okulu bu kadar severken; yoksa aslında bir bildiğim var mıymış gerçekten?

Şimdi işler biraz daha karmaşık oldu. Hayattan ne istiyorum, beni ne mutlu ediyor? sorularına verilen sade cevaplar bu karmaşıklığı çözer sanki. Ne istediğini bileceksin, onun için uğraşacaksın. Ama iki yüzlülük olmadan. "Sağlık, mutluluk, huzur.." diye ezbere sade dilekler sıralarken, aslında kariyer için mutluluğunu ya da para için huzurunu vs. feda ediyor musun düşünerek. Orada gerçekten bir öncelik sırası var çünkü. Ve kolay karışıyor sıra. Özellikle insan kendini kandırma konusunda böylesine başarılı bir varlıkken.

Hayatımdaki her şeyin kıymetini bilmek için çok çaba gösteriyorum. Umarım başarabiliyorumdur.

Daha da iyisini yapmalıyım.

Benimkiler internette :)

2011-01-11T00:23:00.005+02:00

Benek ve Ufo "Desire to Inspire"ın "Monday's Pets on Furniture" serisinde yayınlandı!

Hatta yorum bile almış zilliler :)

bunları seçtim. ikincisi favorim.

2011-01-10T02:22:00.004+02:00

Ben de bu Venedik'in nesine geldim?

2011-01-08T15:32:00.005+02:00

Turist filminin müziklerini Ferdi Tayfur yapmış :)

The Tree of Life

2011-01-07T00:21:00.000+02:00

Genel olarak kötü bir hafta geçirdim. Uyku düzenim allak bullak oldu. Her şeyin iyiye gideceğini ummaya çalışıyorum şu anda.

Cumalar güzeldir. Cumaları sinemaya yeni filmler gelir. Filmler kafamızı çok güzel dağıtır.
The Tree of Life 2011'i sevmemi sağlayacak şeylerden biri olabilir.

Firik firik firik!

2011-01-06T00:05:00.002+02:00

Firik, yeşilken toplanmış, tütsülenmiş buğday.
Firik pilavı Güneydoğu'da, özellikle Antakya ve Antep'te yapılıyormuş. Annem Antepli. (Antepliyim demiyor, Kilisliyim diyor, o ayrı.)
Firiğimiz vardı, hadi yapalım dedik. Ben eski yemek kursu notlarını çıkardım. Annemin bilgileriyle benim tarifi karıştırdık.
Nasıl baharlı, nasıl aromatik. Firiğin kokusu,tadı kendiliğinden sanki otuz çeşit baharat eklenmiş gibi. Çok lezzetli. Hafif çıtır çıtır bir pilav. Özellikle bulgur pilavını sevenler buna bayılır.
Firik sık sık yapılsın. Mantarlı da denensin. Firik demek çok zevkli, kelimeyi kullanmak için her türlü fırsat değerlendirilmeli!

Firik pilavı
Malzemeler:
250 gr kuşbaşı doğranmış kuzu eti
2 soğan
2 domates
2 su bardağı firik
1 su bardağı bulgur
6 su bardağı su
1 tatlı kaşığı domates salçası
1 tatlı kaşığı biber salçası
4 yemek kaşığı sıvı yağ (ben zeytinyağı kullandım)
1 yemek kaşığı tereyağ
Tuz
Biber
(Orijinal tarifte nohut da vardı. Biz koymadık.)

Yapılışı:
- Sıvı yağı ve kuşbaşı doğranmış eti tencereye alın. Et suyunu verip geri çekene kadar kavurun. - Yemeklik doğranmış soğanı ekleyin, soğanlar şeffaflaşana kadar kavurmaya devam edin.
- Kaynar suyu et ve soğanın üzerine ilave edin, birkaç dakika kaynamaya bırakın. (Bu et tadının suya ve daha sonra kullanacağımız firik ve bulgura geçmesi için gerekli.)
- Firik ve bulguru ekleyin.
- Tuz ve karabiberi ilave edin.
- Tencerenin kapağını kapatıp 10-15 dakika pişmeye bırakın.
- Pilavın suyunu çektiğinden emin olduktan sonra kabuğu soyulmuş ve ince doğranmış domatesleri ve tereyağını ekleyip pilavı karıştırıp 5 dakika demlenmeye bırakın. (Evet domatesler tereyağıyla birlikte son aşamada ekleniyor.)
- Firik pilavı hazır!